Pa prostu / Па-просту

Po pudlaśki / По-пудляські

  • Waśkowa spowed’ (1)

    Nadworie Styczeń sioho roku buw tepły i niemorozny. W Ryhoruwciach uże po tradycji bołoto, zemla rozmerzła. W miastowych czerewykach rozmemłeny kaluży preskokowaty treba, kob bołotom botiki ne barzo pobrudyty. Abo wody w ich ne nabraty. Peredom ide mużczyna pożyły, zhorbiany, pałkoju podperajetsia i ide czerez… ЧЫТАЦЬ ДАЛЕЙ / CZYTAJ DALEJ

RSS, Facebook i Telegram

Kaliś pisali

Cel i zadania Sołowek

Z cyklu «Sołowki – wyspa tortur i śmierci» (Wspomnienia z katorgi sowieckiej, cz. 31)

Po dwóch odczytach wygłoszonych o Sołowkach niektórzy z moich znajomych, ciekawiących się Sowietami i panującymi tam stosunkami, specjalnie zwrócili się do mnie, bym potwierdził prawdziwość życia w katordze, gdyż dla normalnie myślącego człowieka podobne dzikie znęcania się są nie do uwierzenia. Jakiż więc cel jest Sołowek? – zada sobie pytanie Czytelnik po przeczytaniu tych zgrozą przejmujących obrazów nędzy i okropieństw, w porównaniu z którymi najcięższa np. katorga francuska Kajenna jest fraszką.

Otóż przytoczę znów kilka zdań z książek J. Zajcewa, z którym odbywałem razem katorgę. Już na wstępie mówi: „straszne słowo Sołowki umocowało się w świadomości naszej jako synonim „koszmarnych użasow, niewierojalnych głumienij i izdietielstw” nad człowiekiem. Niemal to samo pisze Bezsonow (w ksiażce p.t. „Dwadzieścia sześć więzień i ucieczka z Sołowek”). Prawda, obydwaj byli oficerami armii carskiej, a Zajcew był generałem i walczył przeciwko bolszewikom w szeregach białej armii. Zdegredowani przez bolszewików być może patrzyli na wypadki i życie w Sołowkach przez szkło powiększające.

Klasztor Sołowiecki. Sołowki
Klasztor Sołowiecki. Sołowki

Osobiście nie tylko nie walczyłem dotąd z bolszewikami, lecz pochodząc z biednej rodziny włościańskiej sądziłem, że bolszewicy istotnie rozwiążą problemat upośledzenia i nędzy włościaństwa, a swoim wyjazdem do Sowietów tylko potwierdziłem chęć współpracy z bolszewikami na gruncie narodowo-białoruskim. Lecz zrozumiawszy istotę bolszewizmu i swój błąd, postaram się przynajmniej wyświetlić prawdę o bolszewizmie i ostrzec narody Zachodu przed grożącym niebezpieczeństwem i strasznymi skutkami, jakie niesie ze sobą bolszewizm.

Jak już powyżej zaznaczyłem, pełnią Sołowki przede wszystkim funkcję cichego zgładzania niepożądanych przeciwników politycznych. Drugim ich celem jest zgnębienie moralne więźniów przy pomocy wyrafinowanych tortur, perfidii i cynizmu. System rządzenia katorgą ma na celu wyłącznie wytępienie inteligencji i poniżenie duchowieństwa. Rozpoczynając od apelów – podczas których ksiądz katolicki i arcybiskup prawosławny byli ustawiani w jednym szeregu z najgorszymi złodziejami – i kończąc na wspólnym umieszczeniu w barakach różnych kategorii więźniów, gdy obok inżyniera lub profesora uniwersytetu spoczywał tuż obok na narach zakażony syfilisem opryszek, wszystko to cynicznie było robione w tym celu, aby pokazać, że każdy z nich jest sobie równy. Nędza materialna, ciężkie prace fizyczne, podłe warunki mieszkaniowe, zmuszanie do wykonywania rzeczy obrażających godność i honor człowieka – wszystko to zmierzało do złamania ducha i moralnego przygnębienia każdego z tych „burżujów”.

Dwie cechy charakteryzują politykę wojującego rosyjskiego komunizmu: żelazna konsekwencja i całkowita bezwzględność.

Ponieważ dla przeprowadzenia gigantycznego planu piatiletki potrzebne są przede wszystkim pieniądze, a najłatwiej je wydusić od zorganizowanego w kołchozy rolnictwa, bolszewicy nie zawahali się skazać na głód i powolną śmierć na zesłaniu setek tysięcy rodzin włościańskich t. zw. kułaków. Według oficjalnej statystyki sowieckiej w ZSSR jest 4,2 proc. kułaków, to znaczy 6 milionów ludności postawiono poza nawiasem prawa, tworząc z nich olbrzymią, jakby nową kastę, pod nazwą liszeńców.

A oto inny przykład bezwzględności bolszewickiej. Nie zważając na ogólną nędzę w kraju, bolszewicy, w celu zdobycia niezbędnej waluty zagranicznej na opłacenie różnych zamówień przy realizacji „piatiletki”, pozostawiają własnych obywateli na „gołodnom pajku”, wywożąc zboże za granicę i sprzedając je niżej kosztów produkcji. Ta sama bezwzględność cechuje i prawo. Prawo swoje reklamują Sowiety jako najbardziej humanitarne, najwyższy bowiem termin pozbawienia wolności wynosi 10 lat. Ale tuż za tym kroczy inny rodzaj kary – kara śmierci przez rozstrzelanie, czyli t. zw. „wyższaja miera nakazanja”, niestety, zbyt często stosowana.

Według oficjalnej statystyki sowieckiej rozstrzelano w ZSSR 1.700.000 osób. Cyfra ta – dodać trzeba – ze zrozumiałych względów oczywiście tendencyjnie jest zmniejszona, gdyż mają tu wchodzić i ci, którzy zostali wymordowani w pierwszym okresie komunizmu wojennego. Wówczas to w czasie likwidacji białych niedobitków rozstrzeliwano „wrogów proletariatu” setkami tysięcy (Krym, Nowoczerkask, Turkiestan).

Aby zrozumieć przyczyny powstania Sołowek, trzeba zaznajomić się z procedurą skazywania więźniów oraz choć w krótkich rysach z organizacja O. G. P. U.

Kiedy w dobie wojennego komunizmu (1917–1920) system oszalałego mordowania inteligencji i rabowania włościaństwa („prorazwiorstka”) przebrał już miarę i odwrócił się od bolszewików nie tylko kulturalny zachód, lecz nawet pasywni zwolennicy komunizmu, którzy spodziewali się, iż bolszewizm rosyjski spowoduje większą sprawiedliwość socjalną i w innych krajach. Wówczas władze sowieckie, motywując swój krok znacznym rzekomo umocnieniem się Sowietów, obwieściły triumfalnie światu, że sławetna czeka (nadzwyczajna komisja do walki z kontrrewolucją) została zniesiona. Stało się to jednak tylko nominalnie, dla zamydlenia oczu zagranicy, w celu spowodowania przyznania rządu Sowietów de jure, o co dyplomaci sowieccy usilnie wtedy zabiegali. Faktycznie jednak zmieniono tylko szyld i nazwę tej osławionej instytucji, misję tępienia „kontrrewolucjonistów” powierzając G. P. U.

(D. c. n.)

„Kurjer Wileński”, nr 47 (2289), 27 lutego 1932 r.

Календарыюм

Гадоў таму

  • у лістападзе

    685 – у 1341 г. войскі Вялікага Княства Літоўскага акружылі крыжацкую цьвердзь Баербург і прыступілі да яе здабыцьця. Падчас атакі загінуў вялікі князь Гедымін. 210 – 4.11.1816 г. у мястэчку Кублічы каля Лепеля нар. Арцём Вярыга-Дарэўскі (пам. у ссылцы ў Сібіры …ЧЫТАЦЬ ДАЛЕЙ / CZYTAJ DALEJ

Новы нумар / Novy numer

Папярэднія нумары / Poprzednie numery

Усе правы абаронены; 2026 Czasopis
Social Media Auto Publish Powered By : XYZScripts.com