Po raz drugi Göring gościł w Białowieży w lutym 1936 roku. Reprezentacyjne polowanie odbyło się tym razem w trzech turach, przy śnieżnej i mroźnej pogodzie. Göring uczestniczył tylko w trzeciej turze (20-22 lutego), przez prasę określaną jako polowanie prywatne, gdyż prezydent Mościcki już nie brał w nim udziału. Göring i tym razem ustrzelił tylko dwa dziki. Chciał też za wszelką cenę upolować rysia, ale nic z tego nie wyszło.
Niemiecki gość w dniu przyjazdu do Polski (20 lutego) był podejmowany w Warszawie śniadaniem przez ministra Józefa Becka oraz Józefa Potockiego z MSZ. Złożył także wizyty prezydentowi RP i premierowi Marianowi Zyndram-Kościałkowskiemu. Podczas rozmów akcentował szczególnie wolę i chęć Niemców do dalszego rozwoju stosunków z Polską, nie ukrywał też antysowieckiego nastawienia, ani niemieckich zamiarów w kwestii remilitaryzacji Nadrenii. Niektórzy dyplomaci dopatrywali się w pobycie Göringa w Polsce próby stworzenia na arenie międzynarodowej wrażenia o daleko posuniętej współpracy politycznej Polski i Niemiec. Bardzo uprzejme przyjmowanie Göringa w naszym kraju zaczęło budzić zaniepokojenie w Paryżu, Londynie, a także w innych stolicach Europy. Obawiano się, że Polska może zawrzeć jakiś pakt z Niemcami, niekorzystny dla innych państw europejskich.
Podczas wspomnianej wizyty premiera Prus towarzyszyła mu żona Emma Sonnemann, aktorka berlińskiego Teatru Państwowego poślubiona w kwietniu 1935 roku. Pani premierowa nie zechciała pojechać do Białowieży i cały czas bawiła w Warszawie, oglądała m.in. spektakle w teatrach Narodowym i Polskim, zwiedzała również pracownię malarską Wojciecha Kossaka, mieszczącą się w hotelu „Bristol”.
Po raz trzeci Göring przyjechał do Białowieży na polowanie 16 lutego 1937 roku. Powitanie gościa odbyło się na Dworcu Wschodnim w Warszawie. W stolicy Göring spotkał się z premierem Felicjanem Sławojem Składkowskim, wiceministrem spraw zagranicznych Janem Szembekiem i marszałkiem Edwardem Rydzem-Śmigłym. Prasa zagraniczna donosiła, że niemiecki gość wyraził nadzieję na utrzymanie dobrych stosunków niemiecko-polskich. Miał też zapewnić, że Niemcy nie żywią żadnych terytorialnych roszczeń wobec Polski i spodziewa się, że Polska także nie żywi żadnych roszczeń, dotyczących Prus Wschodnich.

Göring złożył też wizytę na Zamku Królewskim, gdzie podarował prezydentowi Mościckiemu psa rzadkiej rasy – posokowca hanowerskiego. Prezydent polecił przewieźć psa do Białowieży. Stał się on wkrótce jedną z tutejszych… atrakcji turystycznych. „Psa Göringa” chcieli zobaczyć przede wszystkim niemieccy turyści. Trzymany był on w psiarni, która znajdowała się niedaleko głównego szlaku turystycznego, na terenie zajmowanym obecnie przez Instytutu Biologii Ssaków PAN.
Wieczorem ambasador niemiecki Hans von Moltke podejmował Göringa i zaproszonych gości obiadem. Następnie udali się razem pociągiem do Białowieży. Prezydent RP wyjechał wcześniej.
Göring wziął udział w pierwszej turze polowania reprezentacyjnego, która odbyła się w dniach od 17 do 20 lutego. Polował tylko 17 lutego. Zgodnie z jego życzeniem w tym dniu celem łowów były wyłącznie drapieżniki i dziki. Premierowi Prus udało się ustrzelić trzy wilki i dwa dziki. Wilki zostały wcześniej osaczone na terenie nadleśnictwa Hajnówka. W trakcie polowania na dziki w nadleśnictwie Nikor nadeszła wiadomość o ofladrowaniu czterech rysi w nadleśnictwie Gródek. Tuż po zjedzeniu posiłku auta przewiozły myśliwych do tegoż nadleśnictwa. Rysie wyszły jednak nie na Göringa, a na towarzyszącego mu łowczego Ulricha Scherpinga, który ubił jedną sztukę.
Po wieczornym przeglądzie trofeów Göring, w towarzystwie gen. Kazimierza Fabrycego, ambasadorów Moltkego i Lipskiego oraz kilku strzelców niemieckich, wyjechał swym niemieckim wagonem salonowym na Polesie. Tutaj, w lasach hr. Maurycego Potockiego pod Iwacewiczami, ustrzelił dwa wilki, cztery rysie i szesnaście dzików. Dwa spośród upolowanych rysi położył dubletem, tj. dwoma szybkimi strzałami oddanymi z dwulufowego sztucera.
W listopadzie 1937 roku w Berlinie odbyła się Międzynarodowa Wystawa Łowiecka, której współorganizatorem był Göring. On też dokonał jej otwarcia. W polskim pawilonie można było zobaczyć m.in. mapę plastyczną Białowieży oraz wypchanego żubra. W hali zawierającej wyłącznie trofea Göringa prezentowano dwa wilki, które ustrzelił w Polsce. Pod pretekstem zwiedzenia wystawy do Berlina jeździł wiceminister Szembek, który spotkał się z Göringiem i odbył z nim dłuższą rozmowę. Göring „gwarantował” wówczas, że w Wolnym Mieście Gdańsku nie stanie się nic, co byłoby wymierzone w Polskę. Zapewniał też, że Niemcom zależy, aby nasz kraj był silny. Ponownie złożył ofertę przystąpienia Polski do paktu antykominternowskiego. W dniu rozdania nagród honorowych berlińskiej wystawy (12 listopada), hr. Maurycy Potocki wręczył Göringowi potężnego mosiężnego żubra jako dar łowiectwa polskiego.
Po raz czwarty Göring, już w randze feldmarszałka, polował w Białowieży w 1938 roku. Wziął udział w drugiej turze polowania, która odbyła się 24 i 25 lutego, przy słonecznej pogodzie i dość wysokiej już temperaturze.
Prezydent Mościcki przybył do Białowieży wraz z małżonką 23 lutego wieczorem. Göring dołączył do nich następnego dnia, gdyż prowadził w Warszawie rozmowy z marszałkiem Rydzem-Śmigłym, premierem Składkowskim i ministrem Beckiem. Ponoć ostatniego swego rozmówcę miał wtajemniczyć w plany Niemiec wobec Czechosłowacji i złożyć ofertę współdziałania. Minister Beck poruszył w rozmowie sprawę Zaolzia, zamieszkałego w przeważającej mierze przez Polaków.
Göringowi tym razem udało się upolować dwanaście dzików i lisa. Wieczorem 25 lutego odbył się uroczysty przegląd zwierzyny przy dźwiękach rogów myśliwskich i iluminacji pochodni ze smolnych szczap. Goście byli nadzwyczaj zadowoleni z wyników i przebiegu polowania.
Na pamiątkę udanych łowów feldmarszałek przed opuszczeniem Białowieży wręczył kierownikowi polowania, inspektorowi łowiectwa Maksymilianowi Doubrawskiemu, oraz pomocnikowi łowczego Janowi Richterowi po jednej dużej lornetce polowej z wygrawerowaną dedykacją. Natomiast prezydentowi Mościckiemu, w podzięce za zaproszenia na polowania, obiecał podarować samochód myśliwski. Słowa dotrzymał, samochód marki Mercedes-Benz G5 – wówczas nowość na rynku samochodowym, albowiem produkcja tego modelu rozpoczęła się zaledwie rok wcześniej, został dostarczony prezydentowi przez specjalną delegację niemiecką 27 sierpnia 1938 roku.
Göring już zrozumiał, że jego starania wciągnięcia Polski do paktu antykominternowskiego nie przyniosą pożądanego skutku. Nie skorzystał zatem z zaproszenia do przyjazdu na kolejne polowanie w lutym 1939 roku. Zastąpił go tym razem inny bliski współpracownik Hitlera – Heinrich Himmler, który oficjalnie wyraził życzenie wzięcia udziału w polowaniu w Białowieży. O urokach Puszczy i jej zwierzynie wiele słyszał od Göringa.
Znany polski dziennikarz, felietonista, eseista i pisarz Aleksander Jerzy Wieczorkowski swego czasu stwierdził, że prezydent RP odznaczył H. Göringa Orderem Orła Białego – najwyższym odznaczeniem honorowym Rzeczypospolitej, przyznawanym za znamienite zasługi zarówno cywilne jak i wojskowe. Ten kuriozalny dzisiaj fakt został starannie wymazany z historii. Nazwiska Göringa – jak napisał – nie znajdziemy na liście kawalerów tego orderu, ani w jego szczegółowej biografii. Nie ma też o tym ani słowa w encyklopediach. Mnie nie udało się potwierdzić tego faktu, ale nie zdziwiłbym się, gdyby było to prawdą. Prezydent Mościcki przecież uhonorował Orderem Orła Białego dwóch pomniejszych rangą uczestników białowieskich polowań: ministra spraw zagranicznych Węgier Kolomana Kanyę (1938) i ministra spraw zagranicznych Włoch Galeazzo Ciano (1939).
We wrześniu 1939 roku wybuchła II wojna światowa. Białowieża początkowo znalazła się pod okupacją radziecką, a po napaści Niemiec na ZSRR w czerwcu 1941 roku, zajął ją okupant niemiecki. Na życzenie Hermanna Göringa Puszcza Białowieska, wraz z puszczami Świsłocką, Szereszewską i Różańską, weszła do tzw. Reichsjägdgebietu, czyli Państwowego Obszaru Łowieckiego, podporządkowanego bezpośrednio centralnym władzom Rzeszy. W Białowieży utworzono jego zarząd, którym kierował specjalny pełnomocnik Göringa – nadłowczy Ulrich Scherping. Puszcza miała stanowić atrakcyjny rewir łowiecki dla naczelnego nadleśnego i głównego łowczego III Rzeszy.
Cd. w nast. numerze
Piotr Bajko











