Pa prostu / Па-просту

  • Płacz zwanoŭ

    21. Samaabarona i śmierć Żyda Berszki (2)

    Savieckaje vojsko i pahraniczniki spaczatku ŭsich ludziej z hetych troch viosak vyvieźli za Śvisłacz na zborny punkt u Nieparożnicach. Zahadali im usio z saboju zabrać, szto tolko mahli ŭziać na furmanku. Pośle saviety mieli ich parassyłać dalej u Biełaruś. Raptam pryjszoŭ zahad, szto kali chto…ЧЫТАЦЬ ДАЛЕЙ / CZYTAJ DALEJ

Po pudlaśki / По-пудляські

  • Kinoman

    9. Miastu H. na do widzenia

    Jeszcze mi tylko spacer pozostał Wąską aleją przez zielony park Wiatr w drzewach szemrze ledwie przebudzony Tak jak wczoraj, przedwczoraj, od lat Tak dziwna ta chwila brakuje słów… (Budka Suflera, „Memu miastu na do widzenia”, 1974) Nedaleko od mojoho liceja byv neveliki park, utisnuty… ЧЫТАЦЬ ДАЛЕЙ / CZYTAJ DALEJ

RSS і Facebook

У суботу перад Вялікаднем

Фота Касцёл у Мядзведзі чах Ляхавіцкі раён. Фота ілюстрацыйнае
Фота Касцёл у Мядзведзі чах Ляхавіцкі раён. Фота ілюстрацыйнае

Праваслаўных і католікаў у вёсцы заўсёды было прыкладна пароўну. Можа, тых першых, трохі больш. Гэта тыповая сітуацыя для захаду Беларусі, а бліжэй да польскай мяжы ёсць паселішчы, дзе жывуць амаль адны католікі. Гісторыя, пра якую ніжэй пойдзе гутарка, таксама тыповая. Нават калі касцёл у гэтым апавяданні замяніць на царкву, сэнс застанецца той самы. Амаль сорак гадоў прайшло з таго моманту, калі людзям ужо не перашкаджаюць ісці ў храм. Але ці сталі яны за гэты час бліжэйымі да Бога? Калісьці цэрквы ды касцёлы ператваралі ў зернясховішчы ды склады, потым зноў адчынілі і дазволілі там маліцца. Але ці аднавілася ў людзях вера ці, хутчэй, традыцыі? Тое яшчэ пытанне!

Факт у тым, што на працягу ўсяго года на нядзельных імшах у касцёле прысутнічаюць адны і тыя ж асобы. Часцей за ўсё гэта кабеты ў сталым узросце. Яны ж прыбіраюць ці упрыгожваюць храм да святаў. Можна ўбачыць маладых бацькоў з дзецьмі, якія прыязджаюць у вёску, каб наведаць блізкіх. А ў будні дзень добра калі пару чалавек будзе ў храме. Мужчыны дык увогуле вельмі рэдка прыходзяць, найчасцей, калі жонкі прымушаюць іх разам ісці.

Затое на вялікія святы, на Божае Нараджэнне ці на Вялікдзень, касцёл заўсёды амаль поўны, можна ўбачыць нават тых, хто прыходзіць адзін раз ці двойчы ў год. На Вербніцу таксама шмат народу, хаця ксёндз вельмі лагодна нагадвае, што галінкі вярбы ўсяго толькі сімвал і не ачысцяць чалавека ад грахоў.

Вось і ў гэты цёплы сакавіцкі вечар перад Вялікаднем на імшы людзей было шмат. Каля старой цаглянай брамы касцёла стаяла некалькі дзясяткаў аўтамабіляў, ды верныя пешшу падыходзілі ды падыходзілі.

Апошнімі прыйшлі два мясцовыя мужыкі. У абодвух кошыкі, у якіх, натуральна, яйкі, соль ды печыва. Хутчэй за ўсё, жонкі скіравалі пасвяціць у касцёле, каб раніцай у нядзелю разгавецца, а самі засталіся дома гатаваць прысмакі на святочны абед.

Спыніліся абодва каля касцельнай брамы. Адзін намагаўся запаліць цыгарэту, але вясновы вецер гасіў запалкі адну за адной.

– Гэта табе знак, Пятро, – засмяяўся ягоны сябар, – заканчвай ужо курыць, яно здароўю толькі шкодзіць!

Пятро крыва ўсміхнуўся, але ўпарта працягваў марнаваць запалкі, пакуль урэшце сіні тытунёвы дымок не ўзняўся ў паветра. Вецер адразу пагнаў яго далей на захад.

Пакуль Пятро курыў, сябры размаўлялі пра розныя вясковыя справы, свае агароды, калгасны трактар, пагутарылі таксама пра жонак.

Ну, кідай хутчэй, пайшлі, бо ксёндз ужо прыехаў, імша вось-вось пачнецца! – загадаў Пятру кампаньён.

Той кінуў і затаптаў акурак, некалькі разоў глыбока выдыхнуў, каб не вельмі моцна пахла ад яго махоркай і мужыкі спешна пайшлі ў касцёл.

Святочная імша працягвалася доўга, парафіяне, незалежна ад таго, наколькі часта наведвалі касцёл, ішлі да споведзі, прымалі камунію, а голас святара адбіваўся рэхам у старых сценах храма. І на душы неяк вельмі добра было, бо шмат машын стаяла каля брамы, храм быў поўны. Гэта значыць, што вёска яшчэ жывая.

Сяргей Александровіч

Пакінуць адказ

Ваш адрас электроннай пошты не будзе апублікаваны.

Календарыюм

Гадоў таму

  • ў траўні

    770 – у 1254 г. быў падпісаны мірны дагавор паміж вялікім князем Міндоўгам і галіцка-валынскім князем Данілам Раманавічам. 740 – разгром у 1284 г. войскамі літоўскага князя Рынгальда мангола-татарскіх войск каля вёскі Магільна. 530 – у 1494 г. у Гародні …ЧЫТАЦЬ ДАЛЕЙ / CZYTAJ DALEJ

Календарыюм / Kalendarium

Сёньня

  • (140) – 20.05.1884 г. у Бахаравічах каля Пухавіч нар. Канстанцін Алексютовіч, балетмайстар у Беларускім Дзяржаўным Тэатры –1 у Менску (1921 – 1928), з 1930 г. – у Тэатры Юнага Гледача, у. 1937 – 1941 гг. – кіраўнік Ансамбля Беларускай Народнай
  • (135) – 20.05.1889 г. у Пабяржы Віленскага пав. нар. Генрых Грыгоніс, акцёр. З 1919 г. у Першым Беларускім Таварыстве Драмы і Камэдыі, з 1921 г. – у Беларускім Дзяржаўным Тэатры–1. Іграў ролі м. ін.: Каваля („Каваль-ваявода” Е. Міровіча), Данілы
  • (106) – 20.05.1918 г. у Прымагільлі памёр Кaрусь Каганец (Казімір Кастравіцкі – нар. 10.02.1868 г. у Табольску), беларускі пісьменнік і мастак. Пахаваны ў Вялікіх Навасёлках каля Дзяржынска (Койданава).
  • (63) – 20.05.1961 г. памёр у Варшаве беларускі нацыянальны дзеяч, прадпрымальнік Язэп Гапановіч (нар.10.06.1883 г. у Будславе).

Новы нумар / Novy numer

Папярэднія нумары

Усе правы абаронены; 2024 Czasopis