Pa prostu / Па-просту

  • Płacz zwanoŭ

    Byli heto zwyczajnyja bandyty, ale prykidwalisa, szto jany – „Wojsko Polskie”

    U Pałudniowym Wostrawie zaraz na paczatku wioski staić charoszy dom z gankam, u jakim kaliś żyła siamja Ściapana Chmialeŭskaho. Heto byŭ moj daloki swajak. Dom staić pusty jak paru let tamu pamiarła niawiestka Żenia, a trochi raniej jaje mużyk Tolik. Dziciej u ich nie było….ЧЫТАЦЬ ДАЛЕЙ / CZYTAJ DALEJ

Po pudlaśki / По-пудляські

  • Kinoman

    14. Chto vpravo, chto vliêvo, chto v błudy

    Posłuchavšy v radivi 13 hrudnia 1981 promovu generała Jaruzelśkoho razy dva-try, my z Gienikom R. i Janom G. vyryšyli, što nam u Varšavi nema sensu zmahatisie ni za socijalizm, ni proti socijalizmu, i postanovili evakuovatisie na Biłostôčynu. Zreštoju, šče pered południom toho samoho dnia administracija domów studenta ohołosiła zarządzenie, što studenty povinny pokinuti akademiki i jiêchati dochaty. ЧЫТАЦЬ ДАЛЕЙ / CZYTAJ DALEJ

RSS і Facebook

Niedorzeczne skojarzenia

Zdawałoby się oczywiste, iż nasza mniejszość w żaden sposób nie może być utożsamiana z państwem białoruskim, rządzonym przez Aleksandra Łukaszenkę. Niestety, takiego zrozumienia czasem brakuje, czego przykładem mogą być nieprzychylne anonimowe komentarze w sieci. Tym bardziej boli, gdy takie nierozważne i niczym nieuprawnione skojarzenia padają z ust osób zajmujących eksponowane stanowiska. Ostatnio przytrafiło się to włodarzowi Siemiatycz, który po wybuchu wojny w Ukrainie podjął decyzję o nieorganizowaniu białoruskich imprez w swym mieście, bo „kojarzą się z Białorusią, będącą sojusznikiem Rosji w tej inwazji”.

Wyszło to na jaw, gdy władze Siemiatycz odmówiły Białoruskiemu Towarzystwu Społeczno-Kulturalnemu przeprowadzenia rejonowych eliminacji Festiwalu „Piosenka Białoruska”, zaplanowanych na 21 maja. Nie miało znaczenia, że do nazwy tegorocznej edycji imprezy dodano słowa „solidarni z Ukrainą”, aby – jak napisano na fejsbukowym profilu BTSK – „tym przedsięwzięciem kulturalnym wyrazić nadzieję na szybkie zakończenie straszliwej wojny i podkreślić, że nasze białoruskie serca pragną pokoju”.

Burmistrz Piotr Siniakowicz w audycji „Pad znakam Pahoni” w Polskim Radiu Białystok przyznał wprawdzie, że decyzja była podjęta w atmosferze wielkiego napięcia, gdy „jeszcze nie wiadomo było, jak potoczy się sytuacja na Ukrainie”. Potem nawiązano rozmowy z kierownictwem organizacji w celu znalezienia jakiegoś wyjścia m.in. poprzez zmianę nazwy imprezy bez słowa „białoruska”. Zdaniem burmistrza możliwość rozwiązania sytuacji i dalszej współpracy została zaprzepaszczona przez BTSK. Poczuł się on bowiem urażony reakcją szefostwa organizacji.

Władze BTSK nagłośniły bowiem sprawę w mediach i poprosiły o interwencję posła Eugeniusza Czykwina oraz pełnomocnika do spraw mniejszości wojewody podlaskiego. Z inicjatywy Czykwina sprawą zajmowała się sejmowa komisja mniejszości narodowych i etnicznych. Jej przewodnicząca Wanda Nowicka wystosowała do burmistrza pismo z prośbą o zmianę decyzji i zgodę na zorganizowanie w mieście rejonowych eliminacji festiwalu „Piosenka Białoruska 2022”. „Rozumiemy oburzenie władz miasta z powodu agresji Federacji Rosyjskiej – czytamy w liście – ale niezrozumiałe jest obwinianie o to obywateli polskich narodowości białoruskiej”.

Burmistrz Siemiatycz był jednak nieugięty, a winę zrzucił na byłego przewodniczącego BTSK Jana Syczewskiego, którego pod koniec marca zastąpił na tym stanowisku dotychczasowy zastępca Bazyli Siegień. Otóż Siniakowicz na antenie radiowej zarzucił Syczewskiemu, że zadzwonił do niego, próbując zastraszyć konsekwencjami z powodu naruszenia konwencji międzynarodowych, chroniących mniejszości narodowe.

Wtedy współpraca Siemiatycz z BTSK została ostatecznie zerwana. Oprócz eliminacji rejonowych festiwalu piosenki białoruskiej każdego roku wspólnie organizowano też dwie inne białoruskie imprezy – festiwal „Kultura bez granic” i letni festyn. Aby nie być posądzany o złą wolę, burmistrz zapowiedział, że miasto samodzielnie zorganizuje imprezę z udziałem białoruskich zespołów.

BTSK podjęło jeszcze próbę znalezienia innego miejsca w powiecie siemiatyckim dla przeprowadzenia eliminacji rejonowych swego festiwalu. Jednak samorządy gminne też były temu przeciwne. Wówczas przesłuchania dla wykonawców z rejonu Siemiatycz przeniesiono do Orli. Odbyły się one tak jak planowano 21 maja w tamtejszym Gminnym Centrum Kultury. BTSK na fejsbuku „za pomocną dłoń” podziękowało wójtowi Leonowi Pawluczukowi i szefowej GOK-u Urszuli Janiel.

Następnego dnia eliminacje rejonowe odbyły się w Dąbrowie Białostockiej. Na portalu iSokolka.eu pod relacją ze skromnych występów (dwóch zespołów i jednego solisty przy niemal pustej widowni) pojawił się komentarz z „gratulacjami pomysłu prosto z Moskwy” (!?). Inny czytelnik natomiast zapytał „skąd są Białorusini w Dąbrowie – z Białorusi czy z Orli?”.

Takie niedorzeczności można by przemilczeć, bo wynikają z braku elementarnej wiedzy o wielokulturowości regionu i o tym, że Białorusini mieszkają tu z dziada pradziada. Jest to jednak także oznaka dalece zaawansowanej już polonizacji naszej mniejszości. Obecna sytuacja, związana z wojną w Ukrainie, w której Białoruś stoi po stronie agresora, u niektórych wzbudza jak widać szerszą awersję, zahaczając o współobywateli nie mających nic z tym wspólnego.

BTSK, solidaryzując się z narodem ukraińskim, a wcześniej także wobec nasilonego po 2020 r. represyjnego kursu reżimu w Mińsku, zerwało współpracę z oficjalnymi instytucjami w państwie białoruskim. Przedtem podczas festiwalu piosenki białoruskiej zawsze występował też delegowany przez nie zespół zza wschodniej granicy. W tym roku na zakończenie przesłuchań koncertowych w charakterze „gości specjalnych” prezentowali się już rodzimi wykonawcy. W Dąbrowie Białostockiej były to Czerwone Szpilki z Michałowa.

Jerzy Chmielewski

Пакінуць адказ

Ваш адрас электроннай пошты не будзе апублікаваны.

Календарыюм

Гадоў таму

  • У красавіку

    – 9(21).04.1835 г. у Віцебску нар. Ялегі Пранціш Вуль (сапр. Элегі Францішак Карафа-Карыбут), беларускі паэт. Удзельнічаў у  студзенскім паўстаньні, за што быў сасланы ў Сібір. Апошнія гады жыцьця правёў у Варшаве, дзе з Вінцэсем Каратынскім і Адамам Плугам стварыў беларускі …ЧЫТАЦЬ ДАЛЕЙ / CZYTAJ DALEJ

Календарыюм / Kalendarium

Сёньня

  • (371) – у пачатку красавіка 1654 г. пад Масквой пачалі зьбірацца войскі з намерам зьнішчальнай агрэсіі супраць беларускіх земляў – Вялікага Княства Літоўскага.
  • (179) – 4.04.1846 г. у Вільні памёр Лявон Бароўскі (нар. 27.05.1784 г. у Пінску), літаратуразнавец, пэдагог і публіцыст. У  1807-1811 гг. выкладаў рыторыку і паэтыку ў Сьвіслацкай гімназіі, з 1814 г. выкладаў літаратуразнаўства і красамоўства ў Віленскім унівэрсытэце, а ў 1831-1842 гг. -- у Віленскай духоўнай акадэміі.
  • (136) – 4.04.1889 г. у Баяршчыне каля Лепля на Віцебшчыне нар. кс. Віталь Хамёнак, дзеяч беларускага хрысьціянскага руху. З 1925 г. служыў у Друйскім кляштары айцоў мар’янаў. У 1938 г. разам з іншымі беларускімі сьвятарамі дэпартаваны з Друі ў цэнтральную Польшчу. Памёр 24.12.1971 г. у кляштары айцоў мар’янаў у Скурцы каля Седлец.
  • (134) – 4(16).04.1891 г. на Сакольшчыне нар. Язэп Варонка, старшыня і міністр замежных спраў Народнага Сэкратарыята Беларускай Народнай Рэспублікі (21.02. – 23.07.1918 г.), удзельнічаў у падрыхтоўцы і правядзеньні Першага Усебеларускага Зьезду ў Менску ў сьнежні 1917 г., быў старшынёй Выканаўчага Камітэту Зьезду,
  • (132) – 4.04.1893 г. нар. на Смаленшчыне Мікола Шчаглоў-Куліковіч – кампазытар, этнограф, паэт. Выпускнік Маскоўскай Кансэрваторыі. Працаваў настаўнікам музыкі, з 1939 г. быў дырыжорам сымфанічнага аркестра Усебеларускага Радыёкамітэту ў Менску. У час нямецкай акупацыі займаўся творчай працай у Менску. З 1950 г. жыў у ЗША. У 1950 г. заснаваў у Нью-Ёрку беларускі хор, потым  кіраваў беларускімі харамі ў Кліўлендзе й Чыкага. Памёр 31.03.1969 г. Пакінуў вялікую музычную спадчыну; быў аўтарам опэр, сымфоній, вакальных твораў, апрацовак народных песень.
  • (121) – 4.04.1904 г. у Александрове каля Дзісны нар. кс. Юры Кашыра. З 1925 г. уступіў у кляштар айцоў мар’янаў у Друі. У ІІ сусьветную вайну вёў душпастырскую дзейнасьць у Росіцы на Віцебшчыне. 18.02.1943 г. быў спалены з вернікамі ў Росіцы падчас нямецкай карнай экспэдыцыі.

Новы нумар / Novy numer

Папярэднія нумары

Усе правы абаронены; 2025 Czasopis