Pa prostu / Па-просту

  • Płacz zwanoŭ

    21. Samaabarona i śmierć Żyda Berszki (1)

    Vielkija Aziarania, szto ŭ hminie Krynki, za Niemcami vielmi ciarpieli ad partyzantaŭ, usiakaj maści bandytaŭ i zładziejaŭ. Dajszło da taho, sztu ludzi zarhanizawali tut samaabaronu...ЧЫТАЦЬ ДАЛЕЙ / CZYTAJ DALEJ

Po pudlaśki / По-пудляські

  • Kinoman

    7. Moja klasa

    Časom lepi vtečy z lekciji v školi i poveselitisie z kolegami, bo teper, koli ja ohladajusie nazad, moju vsmiêsku vyklikajut ne škôlny ociênki, a vspominki. P. J. Abdul Kalam) U 1970-ch liêtach u Liceji nr 9 u Hajnuvci byli štyry rumnobiêžny klasy po pryblizno 30…ЧЫТАЦЬ ДАЛЕЙ / CZYTAJ DALEJ

RSS і Facebook

Вясковая адзінота

„Манах”

Калі ісці з чыгуначнага прыпынку ў вёску, трэба заўсёды праходзіць каля двух пустых драўляных дамоў. Адзін з іх зусім ужо ў дрэнным стане, з пахіліўшымся дахам. Па другім жа відаць, што нядаўна яшчэ ў ім жылі людзі: у вокнах усталяваныя „шклопакеты”. Але святло ў абодвух дамах не гарыць ужо некалькі гадоў, а сцежка да дзвярэй зусім зарасла.

Вяскоўцы кажуць, што апошнім гаспадаром гэтых дамоў быў мужык, якога звалі „Манахам”. Пры гэтым, называюць толькі мянушку, а сапраўднае імя і прозвішча дакладна ніхто не памятае. Хіба Сашам звалі. Ды й чаму прыляпілася да яго тая мянушка, узгадаць не могуць. Здаецца, не надта той „Манах” быў набожным чалавекам, хутчэй за ўсё проста маламоўным.

Кажуць, што „Манах” меў „залатыя рукі”, падпрацоўваў тым, што рабіў па вёсцы рамонтны ў хатах. Умеў ён рабіць амаль усё, але вядомы быў перадусім як таленавіты сталяр. Вось і дзверы да кацельні – яго праца, дый шмат каму ў хатах дзверы ўсталёўваў.

Тыя два дамы дасталіся яму ад бацькоў. У старэйшым „Манах” абсталяваў сабе майстэрню, дзе й працаваў. А заказаў заўсёды хапала.

Згубіла „Манаха”, як і шмат іншых вясковых мужыкоў, прага да алкаголю. Чаго хлусіць, грошаў у яго хапала, але не затрымліваліся яны, бо траціліся на гарэлку. Па вечарах прыходзілі да „Манаха” сябры „па бутэльцы”, за якой і праводзілі час.

Урэшце, жонка не вытрымала, кінула яго ды з’ехала ў суседняе мястэчка, дзе знайшла працу. Было яшчэ двух сыноў, але тыя, як выраслі, паехалі працаваць у горад і да бацькі не завітвалі.

Пасля разводу „Манах” яшчэ нейкі час плёнтаўся па вёсцы, жыў выпадковымі падпрацоўкамі. Але тых астатніх станавілася ўсё менш, бо піў ён усё часцей. Калі на вуліцы цямнела, любіў ён, кажуць, сядзець пад мастом і пужаць праходзячых жанчын крыкамі: „Эй! Выходзь за мяне! Хлебанём разам ліха!”

Памёр „Манах” нестарым яшчэ чалавекам, не дажыўшы трохі да 54 гадоў. А яго майстэрня і хата дагэтуль стаяць.

Сяргей Александровіч

Фота аўтара

Пакінуць адказ

Ваш адрас электроннай пошты не будзе апублікаваны.

Календарыюм

Гадоў таму

  • у лютым

    185 – 12 (24).02.1839 г. быў скліканы сабор вуніяцкай царквы, які прыняў рашэньне пра яе далучэньне да праваслаўнай царквы. Каля 1,5 мільёна вернікаў (на беларускіх землях) было далучана да праваслаўя, частка з вуніятаў стала рыма-католікамі. Вунія на землях Каралеўства Польскага …ЧЫТАЦЬ ДАЛЕЙ / CZYTAJ DALEJ

Календарыюм / Kalendarium

Сёньня

  • (408) – 28.02.1616 г. у Несьвіжы  памёр Мікалай Кшыштоф Радзівіл (Сіротка) – нар. 12.07.1549 г. у Цьмеляве, дзяржаўны дзеяч Вялікага Княства Літоўскага, перайшоў з пратэстанцтва ў каталіцызм, падарожнічаў па Блізкім Усходзе (1583 – 1584) і вёў дзёньнік, у Несьвіж запрасіў італьянскага архітэктара Я. М. Бэрнардоні, пабудаваў у
  • (256) – 28.02.1768 г. утварэньне Барскай канфэдэрацыі.
  • (173) – 28.02.(12.03.)1851 г. у Чуднаве на Валыні памёр Ян Баршчэўскі (нар. Y 1781(?) г.  у Мурагах на Полаччыне) – паэт і празаік, вучыўся ў Полацкай езуіцкай калегіі, выдаваў у Пецярбургу альманах «Niezabudka» (1840 – 1844), аўтар зборніка прозы «Szlachcic Zawalnia czyli Białoruś w fantastycznych opowiadaniach» (Petersburg 1840). У красавіку 2019 г. у Чуднаве недалёка касьцёла была знойдзена надмагільная пліта з надпісам:  JAN BARSZCZEWSKI MIŁOŚNIK BOGA NATURY I LUDZI PISARZ NATCHNIEŃ  I CZUCIA. ŻYŁ CNOTLIWIE LAT 70. UMARŁ 28. LUTEGO 1851 ROKU. 12.09.2020 г. у Чуднаве устаноўлены помнік Я. Баршчэўскаму.
  • (122) – 28.02.1902 г. нар. Павал Гаўрыленка (пам. 2.02.1961 г.), жывапісец, заснавальнік Саюзу Беларускіх Мастакоў.
  • (97) – 28.02.1927 г. у Вільні выйшаў з друку апошні нумар грамадаўскай газэты „Наш Голас”.

Новы нумар / Novy numer

Папярэднія нумары

Copyright © 2024 Czasopis