Pa prostu / Па-просту

  • Płacz zwanoŭ

    21. Samaabarona i śmierć Żyda Berszki (1)

    Vielkija Aziarania, szto ŭ hminie Krynki, za Niemcami vielmi ciarpieli ad partyzantaŭ, usiakaj maści bandytaŭ i zładziejaŭ. Dajszło da taho, sztu ludzi zarhanizawali tut samaabaronu...ЧЫТАЦЬ ДАЛЕЙ / CZYTAJ DALEJ

Po pudlaśki / По-пудляські

  • Kinoman

    7. Moja klasa

    Časom lepi vtečy z lekciji v školi i poveselitisie z kolegami, bo teper, koli ja ohladajusie nazad, moju vsmiêsku vyklikajut ne škôlny ociênki, a vspominki. P. J. Abdul Kalam) U 1970-ch liêtach u Liceji nr 9 u Hajnuvci byli štyry rumnobiêžny klasy po pryblizno 30…ЧЫТАЦЬ ДАЛЕЙ / CZYTAJ DALEJ

RSS і Facebook

Vspominki

Kinomanija abo Deseť davnich liêt z filmami

Kinoman Jan Maksimjuk, kuneć 1970-ch
Kinoman Jan Maksimjuk, kuneć 1970-ch

Skônčyvšy cykl uspominuv z ditinstva „Trava zabytia”, ja podumav, što teper trochu oddychnu od Czasopisa i voźmu sobiê dovžêjšy pereryv u pisani po-svojomu. Nu bo pro hramatyku i pravopis pudlaśkoji movy ja vže napisav faktyčno vsio, što treba dla tych, chto b chotiêv navčytisie pisati po-pudlaśki hramotno i eleganćko. A koli jdetsie pro toje, kob opisati, što zdaryłosie v mojôm žyci posli ditinstva, to vono, moje daliêjše žycie, pokazałosie mniê natôlko chaotyčnym i bezkirunkovym, što velikoji ochvoty bavitisie v svojoho bijografa v mene ne zjaviłosie.

Ale ja vsio ž zadumavsie: a čy tohdy, jak ja chodiv do liceja v Hajnuvci, a potum učyvsie v universyteti v Varšavi, było štoś, što nadavało koli ne odin sviêdomy kirunok, to choť jakuju-leń duchovu vjaź dla tych dvoch etapuv mojoho žycia, na hłubokuj provinciji i v stolici? Do ničoho rozumnoho ja ne dodumavsie, ale pryjšło mniê do hołovy, što akurat tohdy zjaviłasie vo mniê môcna lubov do filmuv. U Hajnuvci ja chodiv do kina „Leśnik” dva razy na tyždeń (repertuaru tam častiêj ne miniali), a v Varšavi byvało, što ja davav rady pohlediêti v kini i try filmy za odin deń.

Koli do mene dojšło, što mohu sebe z povnym pravom zaličyti do kinomanuv, u mene raptom zasverbiêli i ruki, i mozgi, kob podivitisie na toj môj čas 1970-ch i počatku 1980-ch same očyma vdiačnoho lubitela kinomastactva. Bo to film, a ne literatura, jak dumaju, dav mniê tohdy najbôlš dla kulturnoji samoedukaciji i, tak skazati, dla pošyrênia ohulnoho kruhohladu.

Tomu teper poprobuju napisati štoś pro svoje žycie mižy 15-m i 25-m rokom z punktu hlediênia (abo lepi skazati: z punktu sidiênia) kinomana. Nechaj siêty cykl rozkazuv pokamiś i nazyvajetsie “Kinoman”. Ja ne vpevniany, čy chvatit mniê terplivosti, kob potiahnuti joho tak dovho, jak ja tiahnuv “Travu zabytia”, ale budu staratisie. I povtoru tut poperedžanie, jakoje ja vykazav na počatku “Travy zabytia”: koli inšy fakty z mojoho žycia, ne zvezany z kinom i filmami, schočut pokorystatisie siêtoju okazijoju i poprosiatsie mniê na jazyk, ja ne budu deržati jich za zubami…

Jan Maksimjuk

Пакінуць адказ

Ваш адрас электроннай пошты не будзе апублікаваны.

Календарыюм

Гадоў таму

  • ў сакавіку

    455 – 12.03.1569 г. Падляшскае ваяводзтва, якoе знаходзілася ў межах Вялікага Княства Літоўскага, на моцы каралеўскага універсала было інкарпаравана (уключана) у межы Каралеўства Польскага. 455 – 17.03.1569 г. у Заблудаве быў закончаны друк „Евангельля вучыцельнага”. 230 – 24.03.1794 г. пачалося …ЧЫТАЦЬ ДАЛЕЙ / CZYTAJ DALEJ

Календарыюм / Kalendarium

Сёньня

  • (247) – 5.03.1777 г. у Гарадку на Віцебшчыне нар. Юзаф Маралёўскі, паэт і пэдагог. Закончыў езуіцкі калегіюм у Оршы, з 1794 г. настаўнічаў у езуіцкіх калегіюмах у Мсьціславе, Магілёве, Полацку, у 1814 – 1818 гг. кіраваў Полацкай Акадэміяй. Памёр 12.08.1845 г. на Валыні.
  • (128) – 5.03.1896 г. у в. Нізок каля Узды нар. Кандрат Крапіва (сапр. прозьвішча Атраховіч, пам. 8.01.1991 г.), пісьменьнік, мовазнавец, партыйны дзеяч. Аўтар папулярных баек і п’ес.
  • (114) – 5.03.1910 г. у Ціхінічах Рагачоўскага павету нарадзіўся Аўген Калубовіч (Каханоўскі – на эміграцыі) –  гісторык, палітычны дзеяч. У 1930 г. арыштаваны й прыгавораны на 3 гады лагера асобага прызначэньня. У 1939 г. вярнуўся ў БССР, у 1941 г. трапіў у баях пад Масквой у нямецкі палон. Актыўна ўдзельнічаў у беларускім палітычным і культурным руху падчас нямецкай акупацыі, між іншым зьвязаны быў зь Беларускай Цэнтральнай
  • (81) – 5.03.1943 г. у Менску загінуў у выніку скрытабойчага замаху Фабіян Акінчыц (нар. 20.01.1886 г. у в. Акінчыцы, Менскага павету), грамадзка-палітычны дзеяч. У 1913 г. скончыў юрыдычны факультэт Пецярбургскага Унівэрсытэту. У 1926 г. актыўна ўключыўся ў дзейнасьць Беларускай Сялянска-Работніцкай Грамады. У траўні 1928 г. быў асуджаны на 8 гадоў турмы. Вызвалены датэрмінова ў палове 1930 г. У канцы 1933 г. разам з У. Казлоўскім пачаў выдаваць „Новы Шлях” ды арганізаваць Беларускую Нацыянал-Сацыялістычную Партыю.
  • (24) – 5.03.2000 г. трагічна памёр Мікола Ермаловіч (нар. 29.04.1921 г. у в. Малыя Навасёлкі каля Койданава на Меншчыне), выдатны беларускі гісторык. Аўтар між іншым фундамэнтальных кніг „Старажытная Беларусь”, „Беларуская дзяржава Вялікае Княства Літоўскае”. Пахаваны ў Маладзечне.

Новы нумар / Novy numer

Папярэднія нумары

Copyright © 2024 Czasopis