Pa prostu / Па-просту

  • Płacz zwanoŭ

    21. Samaabarona i śmierć Żyda Berszki (1)

    Vielkija Aziarania, szto ŭ hminie Krynki, za Niemcami vielmi ciarpieli ad partyzantaŭ, usiakaj maści bandytaŭ i zładziejaŭ. Dajszło da taho, sztu ludzi zarhanizawali tut samaabaronu...ЧЫТАЦЬ ДАЛЕЙ / CZYTAJ DALEJ

Po pudlaśki / По-пудляські

  • Kinoman

    7. Moja klasa

    Časom lepi vtečy z lekciji v školi i poveselitisie z kolegami, bo teper, koli ja ohladajusie nazad, moju vsmiêsku vyklikajut ne škôlny ociênki, a vspominki. P. J. Abdul Kalam) U 1970-ch liêtach u Liceji nr 9 u Hajnuvci byli štyry rumnobiêžny klasy po pryblizno 30…ЧЫТАЦЬ ДАЛЕЙ / CZYTAJ DALEJ

RSS і Facebook

Дзённік рэдактара

19 верасня 2022 г.

19 верасня 2022 г.

Сёння ў выдавецтве Paśny Buriat выйшла кніжка нашага часопісаўскага супрацоўніка Матфея Стырчулі. Яе загаловак – „Памежжы” („Pogranicza”). У падзагалоўку пазначана, што гэта рэпартажы з Польшчы, Балканаў, Эфіёпіі, Усходняй Еўропы, Каўказу і Святой Зямлі. Большасць з іх была апублікаваная раней у „Часопісе”. У кніжцы крыху яны дапоўненыя і дададзена больш дыялогаў.

Дзякуючы за гэта Матфей напісаў мне, што калі б дзесяць гадоў таму не пачаў ён пісаць у „Часопіс”, не было б гэтай кніжкі. „Вялікі Вам дзякуй, спадар рэдактар, што тады мне паверылі” – закончыў свой ліст, складзены „па-свойму”. Заўсёды так ён са мною кантактуецца, хаця ён паляк і жыве ў Варшаве. Наогул Матфей – незвычайная асоба. Ён надта захоплены няпольскім абліччам нашага Падляшша, якое з’ездзіў ўздоўж і ўпоперак. Спазнаў тутэйшыя гаворкі і ў Фейсбуку вядзе нават вельмі папулярную старонку „Howorymo po swojomu”.

У гэтыя кніжкі ўвайшлі тэксты, якія ў большасці раней былі надрукаваныя ў „Часопісе”
У гэтыя кніжкі ўвайшлі тэксты, якія ў большасці раней былі надрукаваныя ў „Часопісе”

Наш штомесячнік мае вось і такое важнае – кніжнае – значэнне. Гэта ўжо чарговая падборка артыкулаў раней апублікаваных у „Часопісе”. Год таму на такой аснове выйшла кніжка Евы Звяжынскай, а ў мінулых гадах іншых аўтараў. Першай была Ірэна Матус, якая дзякуючы сваім выдадзеным пасля ў кніжным варыянце аповедам „Наднарвянскі люд” („Lud nadnarwiański”) з настаўніцы вясковай школы ў Храбалах пайшла нават ва ўніверсітэцкія прафесары. Артыкулы з „Часопіса” ў кніжкі сабралі таксама Лена Глагоўская, Дзмітры Шатыловіч, Васіль Петручук ці Дарота Сульжык. А Сакрат Яновіч такіх выдаў некалькі („Dolina pełna losu”, „Не жаль пражытага”, „Хатняе стагоддзе”).

Няважна, што друкаваліся яны ў частках у нашым штомесячніку, дзе, дарэчы, пакінулі след як надта вартасныя публікацыі, але сабраныя пад адной вокладкай сталі яшчэ больш важнымі. Ну і ў такім выглядзе цалкам інакш іх чытаецца. З другога боку гэта наогул добры спосаб, каб пісаць кніжку. І мы такую магчымасць даем. Дарэчы, калісь нормай было, што раманы спярша друкаваліся ў прэсе. Аўтары пісалі іх паступова, дасылаючы часткамі ў рэдакцыі, якія як і мы цяпер плацілі ганарары. Гэта матывавала іх да пастаяннага пісання, садзейнічала працы над кніжкай. Так рабілі напрыклад Эліза Ажэшка, Генрык Сянкевіч ці Максім Танк.

Пішучы ў частках для „Часопіса” гісторыю пра Іллю Клімовіча і Вершалін я таксама планую пасля выдаць з гэтага кніжку. Тым больш, што прыйдзецца яе дапоўніць новымі інфармацыямі дзякуючы між іншым водгукам у Інтэрнэце. Нядаўна ізноў наведаў я царкву ў Грыбоўшчыне і парабіў шмат здымкаў унутры. Пакарыстаўся нагодай, што ў тым часе студэнтка гісторыі мастацтва Вроцлаўскага ўніверсітэта (родам яна з Нарвы) рабіла там якраз інвентарызацыю іконаў да сваёй магістэрскай працы. Доўгі час дамаўляліся мы на сустрэчу, паколькі патрэбныя ёй таксама гістарычныя звесткі. Чытаючы мой цыкл у „Часопісе” скантактавалася са мною як „экспертам”.

Юрка Хмялеўскі

Пакінуць адказ

Ваш адрас электроннай пошты не будзе апублікаваны.

Календарыюм

Гадоў таму

  • у лютым

    185 – 12 (24).02.1839 г. быў скліканы сабор вуніяцкай царквы, які прыняў рашэньне пра яе далучэньне да праваслаўнай царквы. Каля 1,5 мільёна вернікаў (на беларускіх землях) было далучана да праваслаўя, частка з вуніятаў стала рыма-католікамі. Вунія на землях Каралеўства Польскага …ЧЫТАЦЬ ДАЛЕЙ / CZYTAJ DALEJ

Календарыюм / Kalendarium

Сёньня

  • (137) – 27.02.1887 г. у в. Новы Двор, Менскага павету нар. Алесь Гарун (сапр. прозьвішча Аляксандр Прушынскі), дзеяч беларускага нацыянальнага руху, пісьменьнік, журналіст. Адзін са стваральнікаў Беларускай Народнай Рэспублікі, беларускага войска. Памёр 28.07.1920 г. у Кракаве, пахаваны на Ракавіцкіх могілках.

Новы нумар / Novy numer

Папярэднія нумары

Copyright © 2024 Czasopis