28 lutego Greiser zatrzymał się na kilka godzin w Warszawie, gdzie został przyjęty przez wiceministra spraw zagranicznych Jana Szembeka. Strona polska podczas tej rozmowy wyraziła m.in. życzenie ponownego podjęcia rokowań z Gdańskiem, bowiem uznała przemianę Gdańska z miasta demokratycznego na rządzone autorytarnie.
Gazeta „Danziger Nachrichten” w jednym z numerów zamieściła rozmowę swego współpracownika z prezydentem Greiserem, w której ten opowiedział o przebiegu swego pobytu w Białowieży. Pochwalił się, że w czasie obiadów i śniadań zajmował miejsce po lewej stronie Prezydenta Rzeczypospolitej.
W 1938 roku prezydent gdańskiego Senatu nie został już zaproszony do Białowieży na polowanie. Fakt ten został odnotowany przez niektóre dzienniki krajowe, lecz bez głębszych komentarzy.
W listopadzie 1939 roku Arthur Greiser objął funkcję namiestnika w Kraju Warty. Jego udziałem stała się brutalna germanizacja i eksterminacja ludności z podległych mu obszarów.
W maju 1945 roku Greiser został aresztowany przez wojska amerykańskie. Był sądzony za popełnione zbrodnie przez Najwyższy Trybunał Narodowy w Poznaniu, który uznał go winnym popełnionych zbrodni i skazał na śmierć. Został powieszony na stoku poznańskiej cytadeli.
Hans Adolf von Moltke
Hans Adolf von Moltke, poseł, następnie ambasador Rzeszy Niemieckiej w Polsce gościł w Białowieży aż sześciokrotnie.
Po raz pierwszy prezydent Mościcki zaprosił go na polowanie w 1934 roku. Moltke wtedy był jeszcze posłem. Polowanie odbyło się 11 i 12 stycznia. Ustrzelono wówczas 22 dziki, pięć lisów, trzy rysie, zająca i cztery jarząbki.
Moltke został uwieczniony na zdjęciu zbiorowym uczestników polowania. Zostało ono opublikowane m.in. w „Łowcu Polskim” i „Ilustracji Polskiej” (w numerach 4/1934) oraz w niedzielnym dodatku ilustrowanym do „Kuriera Warszawskiego” (nr 20/1934). Prasa nie podała, jakim sukcesem łowieckim zakończyło się dla Moltkego jego pierwsze polowanie w Puszczy Białowieskiej. Prawdopodobnie poseł nic nie ustrzelił. Jak się okaże podczas następnych jego wizyt w Białowieży, nie miał on celnego oka i chyba za polowaniami nie bardzo przepadał. Strażnik łowiecki Jan Potoka zapamiętał Moltkego jako człowieka „wiecznie niezadowolonego”. Wydaje się, że niemiecki dyplomata traktował pobyty w Puszczy raczej jako dobrą okazję do przeprowadzania niezobowiązujących rozmów z ważnymi politykami, a także wysondowania ich nastrojów w różnych sprawach.
W 1935 roku reprezentacyjne polowanie podzielono na dwa turnusy. Ambasador Moltke został zaproszony do drugiego turnusu, który odbył się 28 i 29 stycznia. W polowaniu tym uczestniczył po raz pierwszy premier Prus Hermann Göring. Ambasador z żoną Davidą towarzyszyli mu w drodze do Białowieży. Wcześniej byli z nim na śniadaniu wydanym w Warszawie przez ministra spraw zagranicznych RP Józefa Becka.

Znaczącego sukcesu łowieckiego Moltke i tym razem nie odniósł. Jego stanowisko strzeleckie znajdowało się w pobliżu Göringa. W związku z tym, że służbie łowieckiej udało się otoczyć fladrami trzy wilki, urządzono dodatkowe polowanie specjalnie dla premiera Prus. Wielki łowczy Rzeszy postrzelił jednego wilka, natomiast dwóm udało się uciec. Przebiegającego przed stanowiskiem strzeleckim drapieżnika widział Moltke. Włodzimierz Korsak, relacjonujący polowanie na łamach „Łowca Polskiego” (nr 7/1935) odnotował, że „ambasador Moltke był zachwycony tą wizją krwiożerczego zwierza na przepięknem tle ośnieżonej świerkowej gęstwiny”.
Pod koniec 1935 roku prezydent Ignacy Mościcki urządził jeszcze polowanie w lasach Komory Cieszyńskiej na Śląsku, na które zaprosił także ambasadora Moltkego. Z podobnego zaproszenia ambasador skorzystał również w 1936 roku.
Na kolejne polowanie reprezentacyjne w Puszczy Białowieskiej, które odbyło się w styczniu 1936 roku, prezydent RP zaprosił aż 39 myśliwych. Wśród nich nie zabrakło ambasadora Moltkego. Polowanie podzielono na trzy turnusy. Moltke wziął udział w trzecim turnusie (20-22 lutego). Polował wtedy również Göring, którego Moltke witał na dworcu wschodnim w Warszawie wraz z żoną oraz członkami ambasady.
Prasa dość szczegółowo informowała o sukcesach łowieckich uczestników polowania w Białowieży, lecz nazwiska Moltkego wśród nich – jak zwykle – nie było. Odnotowano tylko, że żegnał on premiera Prus na dworcu w Warszawie w jego drodze powrotnej do Berlina.
W 1937 roku Moltke towarzyszył premierowi Göringowi w polowaniu na Polesiu, w lasach hr. Maurycego Potockiego pod Iwacewiczami (19 i 20 lutego). Przed wyjazdem na polowania w Białowieży i na Polesiu premier Prus spędził cały dzień w Warszawie na wizytach kurtuazyjnych. Towarzyszył mu ambasador von Moltke. Przyjmowani oni byli przez premiera gen. Felicjana Sławoj-Składkowskiego, podsekretarza stanu w MSZ Jana Szembeka oraz marszałka Edwarda Rydza-Śmigłego. Wieczorem ambasador podjął Göringa obiadem.
W 1938 roku Göring, jak już wiemy, uczestniczył w polowaniu reprezentacyjnym, po raz ostatni. W Warszawie ambasador Moltke wydał na jego cześć reprezentacyjne śniadanie, na które zostali zaproszeni uczestnicy polowania w Białowieży: gen. Sosnkowski, ministrowie Beck i Zyndram Kościałkowski oraz szef protokołu dyplomatycznego hr. Karol Romer.
W drugim turnusie (24 i 25 lutego) Göring polował w towarzystwie nieodłącznego ambasadora Moltkego. Pogoda znakomicie sprzyjała myśliwym. Ambasador Moltke strzelał do wilka, lecz go nie trafił.
Warto wspomnieć, że w 1938 roku głównym uczestnikiem pierwszego turnusu polowania, który odbył się 7 i 8 lutego, był regent Królestwa Węgier admirał Miklos Horthy. Ambasador Moltke miał okazję spotkać się z nim 9 lutego, gdy admirał w drodze powrotnej do Budapesztu zatrzymał się w Warszawie. Horthy przyjął go na audiencji.
Cd. w nast. numerze
Piotr Bajko











