Pa prostu / Па-просту

  • Płacz zwanoŭ

    21. Samaabarona i śmierć Żyda Berszki (2)

    Savieckaje vojsko i pahraniczniki spaczatku ŭsich ludziej z hetych troch viosak vyvieźli za Śvisłacz na zborny punkt u Nieparożnicach. Zahadali im usio z saboju zabrać, szto tolko mahli ŭziać na furmanku. Pośle saviety mieli ich parassyłać dalej u Biełaruś. Raptam pryjszoŭ zahad, szto kali chto…ЧЫТАЦЬ ДАЛЕЙ / CZYTAJ DALEJ

Po pudlaśki / По-пудляські

  • Kinoman

    8. Kuneć sielanki

    Nocami z pod ramion krzyżów na rozdrogach sypie się gwiazd błękitne próchno chmurki siedzą przed progiem w murawie to kule białego puchu dmuchawiec Księżyc idzie srebrne chusty prać świerszczyki świergocą w stogach czegóż się bać (Józef Czechowicz, „Na wsi”, 1927) Jak mniê diś dumajetsie, dekada… ЧЫТАЦЬ ДАЛЕЙ / CZYTAJ DALEJ

RSS і Facebook

Вясковая адзінота

Толік

Калісьці вёска заможнай лічылася. Галоўная вуліца была забрукавана хіба яшчэ „за польскім часам”, дамы ўздоўж яе ўсе раней былі ладныя, з прыгожымі верандамі ды ліштвамі. А зараз тую брукаванку амаль не відаць, зарасла, бо рэдка калі па ёй аўтамабіль праязджае. Некаторыя хаты так зараслі хмызняком, што амаль іх не відаць іх. Ну, а тыя, што не зараслі, стаяць самотныя. 

Марозна на вуліцы, аднак з комінаў не відаць дымкоў. І сабакі не брэшуць, калі па вуліцы хтосьці ідзе, а раней дык увогуле маглі не прапусціць чужога чалавека. 

Крама была, дык зачынілі, бо пакупнікоў не стала. Памерла вёска. Старыя, што сядзелі на лаўках ды дзяліліся навінамі, ляжаць недалёка на могілках. Моладзь параз’язджалася, шукаючы працы і лепшай долі. Зрэдку толькі некаторыя вяртаюцца на лета, прывозяць дзяцей, а потым зноў вяртаюцца ў горад.

Толік адзіны застаўся. Толькі з ягонай хаты вее дым з коміна. Сабака – адзіная жывая істота, якая дзеліць з ім доўгія зімовыя вечары. Толік на пенсіі ўжо, але выглядае прыстойна. Гаворыць ён мала, ды й не дзіва, бо паразмаўляць рэдка з кім можа. Часцей за людзей да яго хаты падыходзяць казулі ды ласі, асабліва калі маразы стаяць. Але калі гаворыць, то не мацюкаецца, як іншыя вясковыя мужыкі і не п’е „горкай”.

Аўта ў Толіка няма. Невялікай пенсіі хапае, каб набыць самыя неабходныя прадукты, калі ў вёску прыязджае „аўталаўка” (так у Беларусі называюць грузавік, які ў вызначаны час ездзіць па вёсках, дзе няма крамы). Толік працаваў раней у мясцовым калгасе і меў сям’ю. Але жонка кінула яго, пераехала з дзецьмі да іншага мужыка ў большую вёску. Дзеці даўно дарослыя. Але ані яны, ані жонка не жадаюць забраць Толіка да сябе. Невядома, што ў свой час паміж імі адбылося.

– Ну і што рабіць зараз? – пытае сам сябе Толік. – Ужо я прасіў іх, каб хоць вугаль які далі мне, нічога ж больш не трэба. Але ж не. Добра, што ногі яшчэ носяць. Але што будзе, калі захварэю напрыклад – не ведаю. Так і жыву пакуль.

У голасе ягоным не чуваць крыўды, толькі ў вачах відаць нейкі ледзьве адчувальны смутак.

Зімовы дзень кароткі вельмі, трэбы вяртацца дадому, бо ў цемры па вясковых дарогах цяжка ехаць. Як не шкада Толіка, але трэба развітвацца з ім. Ён стаіць каля хаты яшчэ некалькі хвілін і глядзіць, як наш аўтамабіль знікае за паваротам, а потым вяртаецца ў хату, каб згатаваць вячэру

Тэкст і фота Сяргея Александровіча

Пакінуць адказ

Ваш адрас электроннай пошты не будзе апублікаваны.

Календарыюм

Гадоў таму

  • ў красавіку

    980 – у 1044 г. пачаў княжаньне ў Полацку Усяслаў Брачыслававіч, званы Чарадзеем. Яго славутая дзейнасьць была апісана ў паэме „Слова аб паходзе Ігаравым”. 920 – у 1104 г. адбыўся вялікі паход кааліцыі князёў Кіеўскай Русі, арганізаваны Уладзімірам Манамахам на …ЧЫТАЦЬ ДАЛЕЙ / CZYTAJ DALEJ

Календарыюм / Kalendarium

Сёньня

  • (230) – 23.04.1794 г. утварылася Найвышэйшая Літоўская Рада – рэвалюцыяйны ўрад Літвы і Беларусі падчас Касьцюшкоўскага паўстаньня.
  • (138) – 23.04.1886 г. у мястэчку Пасадзец Вілейскага павету нар. Зьмітрок Бядуля (сапр. прозьвішча Самуіл Плаўнік, пам. 3.11.1941 г. у эвакуацыі каля Уральска ў Казахстане), пісьменьнік. Друкаваўся з 1910 г., пачаткова ў „Нашай Ніве”. У лютым 2020 г. адбылася эксгумацыя яго ў Уральску, а 3.11.2020 г. адбылося перапахаваньне на Усходніх могілках у Менску.
  • (120) – 23.04.1904 г. у вёсцы Нізок, Ігуменскага павету, нар. паэт Паўлюк Трус. Маючы 25 год памёр у Менску на тыф, пахаваны на Вайсковых могілках.
  • (80) – 23.04.1944 г. ва Уснаршчыне на Беласточчыне нар. Мікола Давідзюк – мастак, прафесар Акадэміі Мастацтваў у Лодзі, якую закончыў у 1969 г. і з якой звязаны працай з 1971 г., з 1989 г. вядзе ў ёй майстэрню жывапісу. З нагоды юбілею жадаем спадару Міколу творчага натхненьня, новых прац і выставак!

Новы нумар / Novy numer

Папярэднія нумары

Усе правы абаронены; 2024 Czasopis