Pa prostu / Па-просту

  • Płacz zwanoŭ

    Byli heto zwyczajnyja bandyty, ale prykidwalisa, szto jany – „Wojsko Polskie”

    U Pałudniowym Wostrawie zaraz na paczatku wioski staić charoszy dom z gankam, u jakim kaliś żyła siamja Ściapana Chmialeŭskaho. Heto byŭ moj daloki swajak. Dom staić pusty jak paru let tamu pamiarła niawiestka Żenia, a trochi raniej jaje mużyk Tolik. Dziciej u ich nie było….ЧЫТАЦЬ ДАЛЕЙ / CZYTAJ DALEJ

Po pudlaśki / По-пудляські

  • Kinoman

    14. Chto vpravo, chto vliêvo, chto v błudy

    Posłuchavšy v radivi 13 hrudnia 1981 promovu generała Jaruzelśkoho razy dva-try, my z Gienikom R. i Janom G. vyryšyli, što nam u Varšavi nema sensu zmahatisie ni za socijalizm, ni proti socijalizmu, i postanovili evakuovatisie na Biłostôčynu. Zreštoju, šče pered południom toho samoho dnia administracija domów studenta ohołosiła zarządzenie, što studenty povinny pokinuti akademiki i jiêchati dochaty. ЧЫТАЦЬ ДАЛЕЙ / CZYTAJ DALEJ

RSS і Facebook

Спявайце гімн, каб не ўмерці

Гімн Лапландыі – Laponii – (Sámi soga lávlla (Песьня саамаў) існуе на некалькіх мовах (і іх дыялектах), на якіх гавораць саамы, пражываючыя ў розных краінах Паўночнай Еўропы. Лапландыя (якую карэнныя народы завуць Сапі) з’яўляецца велізарнай і бязмежнай зямлёй у паўночнай частцы Скандынаўскага і Кольскага паўвостраваў, распаложанай на тэрыторыі чатырох краін: Нарвегіі, Швецыі, Фінляндыі і Расіі, дзе жывуць увесь час нашчадкі першых жыхароў гэтых зямель.

У якасці афіцыйнага гімна ў 1986 годзе быў прыняты тэкст на падставе слоў паэмы, якую ў газеце Sagai Muittalægje 1 красавіка 1906 года апублікаваў настаўнік і палі­тык Ісак Саба (у 1992 годзе прынялі мелодыю Арнэ Сёрлі). Ісак Саба ў сваім вершы звярнуўся да саамаў, каб былі свядомымі і гордымі ад свайго паходжання, нягледзячы на неспрыяльную палітыку асіміляцыі Нарвегіі. Пісаў таксама, што калі будуць памятаць сваю мову і словы продкаў, саамы не прападуць. Ён быў таксама першым лапландцам, які трапіў у парламент Нарвегіі.

У Лапландыі была таксама калісьці багатая традыцыя вуснай паэзіі, згадваючай агульнае паходжанне яе жыхароў. Паводле яе слоў, гэты народ – непасрэдны ад дзяцей Сонца. Сонца, вядома, у паўночных народаў мае першараднае значэнне. Ёсць перыяды зімы, калі яго амаль не ўбачыш або перыяды лета, калі ўвесь час светла. Гэта, верагодна, было асаблівай прычынай для такіх моцных адносін людзей з навакольнай прыродай. Сонца вызначалася як бацька, а зямля як маці (так, як і ў многіх іншых народаў у свеце). У адпаведнасці з гэтымі легендамі лапландцы атрымалі дзікіх паўночных аленяў у падарунку ад дачкі Сонца. Пазней яны былі прыручаныя іхнімі жанчынамі. Сын Сонца ажаніўся з нявестай з краіны jiehtanas (троляў, волатаў), з якой мелі разам «Gállábártnit». Яны былі добрымі паляўнічымі, вынайшлі лыжы. За тое саамы ім вельмі ўдзячныя. Нават так, што яны былі ўшанаваны пасля смерці на небе (у сузор’і Арыёна). І там яны палююць, маючы за лук Вялікую Мядзведзіцу. Гэтыя «міфічныя людзі» з’яўляюцца прамымі нашчадкамі саамаў. Таму ворагі ніколі не змогуць пераадолець «Beaivvi bártni nana nálli» – блізкіх сваякоў Сонца. Калі толькі тыя будуць памятаць мову продкаў і словы гімна! Непасрэднай падставай для Ісака Сабы каб напісаць тэкст, была неабходнасць барацьбы з прымусовай асіміляцыяй, якая ў пачатку дваццатага стагоддзя была афіцыйнай нарвежскай-шведскай-фінскай-расійскай палітыкай. Паводле яго слоў, страта іх саамскай мовы азначала б культурны перакрут. Гэты пункт гледжання да сёння карыстаецца вялікім разуменнем сярод большасці тых, хто спявае гучна, падтрымліваючы асабліва апошнія словы «Sámi soga lávlla».

Усе лапладнскія мовы (саамскія, саамі) адносяцца да групы фіна-вугорскіх моў. Паводле ацэнак карыстаюцца імі каля 35 тысяч чалавек. Лапландскія мовы заходнія ў Нарвегіі, Швецыі і частцы Фінляндыі запісваюцца лацінскімі літарамі, а саамская на ўсходзе Расіі і часткова ў Фінляндыі – кірылыіцай.

Лапландскія мовы:

заходнія – лапландскія заходнія (карыстаюцца імі на тэрыторыі Нарвегіі і Швецыі); паўднёвая група: паўднёвалапландская – каля 600 асоб (1995 г.), мова уме – амаль мёртвая, 10 асоб (2010 г.).

Група паўночная: мова пітэ, каля 20 асоб (2010), мова люле – 2000 асоб (1995), мова паўночналапландская – 20 700 асоб (1995).

Лапландскія ўсходнія мовы (карыстаюцца імі на тэрыторыі Фінляндыі і Расіі): мова скольт – 420 асоб (2001), мова інары – 300 асоб (2001), мова кілдін – 500 асоб (2007), мова тэр – 2 асобы (2010), мова аккаля – прапала ў 2003 г. (крыніца – Вікпедыя).

Гэтыя розныя мовы часцяком моцна адрозніваюцца адна ад аднае, і карыстальнікі цяжка могуць адзін аднаго зразумець. Гэтыя адрозненні супастаўныя з адрозненнямі паміж Швецыяй, Нарвегіяй і Даніяй. Вялікія адрозненні паміж мовамі далёка аддаленымі адна ад аднае – саамская мова на ўсходзе і на поўдні амаль гэтак жа адрозныя, як мовы шведская і нямецкая паміж сабою. Астатнія (25-45 тысяч людзей) саамы гавораць на мовах краін, у якіх жывуць. У Нарвегіі, Швецыі і Фінляндыі саамскія мовы маюць статус афіцыйных рэгіянальных моў. Першыя творы, напісаныя на гэтых мовах паходзяць з васемнаццатага стагоддзя і гэта ёсць розныя віды рэлігійнай літаратуры (пераклады Бібліі, зборнікі гімнаў, малітоўнікі і г.д.). У цяперашні час кнігі і газеты выходзяць на дзвюх літаратурных мовах – на паўночналапландскай у Нарвегіі і Швецыі і на мове інары ў Фінляндыі. Па-за паўночналапландскай мовай іншыя саамскія мовы знаходзяцца пад пагрозай знікнення.

ЮНЕСКА распрацавала «Атлас знікаючых моў», дзе можам знайсці дадзеныя аб трох тысячах моў. На абшары Польшчы маем восем з іх: кашубскую, беларускую, ідыш, русінскую, ромскую, палескую, вілямавіцкую (паходзіць з усходне-нямецкай, у цяперашні час размаўляе на ёй каля 70 пажылых жыхароў горада Вілямовіцэ каля Бельска-Бялай), а таксама словінскую, якую ад 60 гадоў ХХ стагоддзя лічыцца вымерлай. З моўнага ландшафта Польшчы ўжо зніклі такія мовы, як татарская, армена-кіпчацкая, словінская, ніжненямецкія дыялекты, чэшская мова Клодскай даліны і ўжо неіснуючага Куцова. У групе рызыкі немінучай страты знаходзяцца ідыш, караімская, рэшткі нямецкіх дыялектаў (напрыклад Сілезіі, Памор’я, Варміі і Мазур). У забыццё ідуць дыялекты польскай мовы, дыялекты кашубскія, палескія і беларускія, украінскія, падляшскія і лемкоўскія, чэшская з Зелёва, славацкая са Спіша, дзукійская і сувалкская (літоўскія дыялекты), гаворкі рускіх сёл стараабрадцаў з Мазур і Сувальшчыны.

Нядаўна адзначалі мы 101 гадавіну абвешчання Беларускай Народнай Рэспублікі, спяваўшы гімн:

My vyjdziem ščylnymi radami

Na volny rodny svoj prastor.

Chaj vola viečna budzie z nami,

A hvałtu my damo adpor!

А ці будуць яшчэ спяваць у нас гімны на знікаючых «карэнных» мовах Падляшша?..

Дарыюш Жукоўскі

Пакінуць адказ

Ваш адрас электроннай пошты не будзе апублікаваны.

Календарыюм

Гадоў таму

  • У красавіку

    – 9(21).04.1835 г. у Віцебску нар. Ялегі Пранціш Вуль (сапр. Элегі Францішак Карафа-Карыбут), беларускі паэт. Удзельнічаў у  студзенскім паўстаньні, за што быў сасланы ў Сібір. Апошнія гады жыцьця правёў у Варшаве, дзе з Вінцэсем Каратынскім і Адамам Плугам стварыў беларускі …ЧЫТАЦЬ ДАЛЕЙ / CZYTAJ DALEJ

Календарыюм / Kalendarium

Сёньня

  • (371) – у пачатку красавіка 1654 г. пад Масквой пачалі зьбірацца войскі з намерам зьнішчальнай агрэсіі супраць беларускіх земляў – Вялікага Княства Літоўскага.
  • (179) – 4.04.1846 г. у Вільні памёр Лявон Бароўскі (нар. 27.05.1784 г. у Пінску), літаратуразнавец, пэдагог і публіцыст. У  1807-1811 гг. выкладаў рыторыку і паэтыку ў Сьвіслацкай гімназіі, з 1814 г. выкладаў літаратуразнаўства і красамоўства ў Віленскім унівэрсытэце, а ў 1831-1842 гг. -- у Віленскай духоўнай акадэміі.
  • (136) – 4.04.1889 г. у Баяршчыне каля Лепля на Віцебшчыне нар. кс. Віталь Хамёнак, дзеяч беларускага хрысьціянскага руху. З 1925 г. служыў у Друйскім кляштары айцоў мар’янаў. У 1938 г. разам з іншымі беларускімі сьвятарамі дэпартаваны з Друі ў цэнтральную Польшчу. Памёр 24.12.1971 г. у кляштары айцоў мар’янаў у Скурцы каля Седлец.
  • (134) – 4(16).04.1891 г. на Сакольшчыне нар. Язэп Варонка, старшыня і міністр замежных спраў Народнага Сэкратарыята Беларускай Народнай Рэспублікі (21.02. – 23.07.1918 г.), удзельнічаў у падрыхтоўцы і правядзеньні Першага Усебеларускага Зьезду ў Менску ў сьнежні 1917 г., быў старшынёй Выканаўчага Камітэту Зьезду,
  • (132) – 4.04.1893 г. нар. на Смаленшчыне Мікола Шчаглоў-Куліковіч – кампазытар, этнограф, паэт. Выпускнік Маскоўскай Кансэрваторыі. Працаваў настаўнікам музыкі, з 1939 г. быў дырыжорам сымфанічнага аркестра Усебеларускага Радыёкамітэту ў Менску. У час нямецкай акупацыі займаўся творчай працай у Менску. З 1950 г. жыў у ЗША. У 1950 г. заснаваў у Нью-Ёрку беларускі хор, потым  кіраваў беларускімі харамі ў Кліўлендзе й Чыкага. Памёр 31.03.1969 г. Пакінуў вялікую музычную спадчыну; быў аўтарам опэр, сымфоній, вакальных твораў, апрацовак народных песень.
  • (121) – 4.04.1904 г. у Александрове каля Дзісны нар. кс. Юры Кашыра. З 1925 г. уступіў у кляштар айцоў мар’янаў у Друі. У ІІ сусьветную вайну вёў душпастырскую дзейнасьць у Росіцы на Віцебшчыне. 18.02.1943 г. быў спалены з вернікамі ў Росіцы падчас нямецкай карнай экспэдыцыі.

Новы нумар / Novy numer

Папярэднія нумары

Усе правы абаронены; 2025 Czasopis