Pa prostu / Па-просту

  • Płacz zwanoŭ

    Byli heto zwyczajnyja bandyty, ale prykidwalisa, szto jany – „Wojsko Polskie”

    U Pałudniowym Wostrawie zaraz na paczatku wioski staić charoszy dom z gankam, u jakim kaliś żyła siamja Ściapana Chmialeŭskaho. Heto byŭ moj daloki swajak. Dom staić pusty jak paru let tamu pamiarła niawiestka Żenia, a trochi raniej jaje mużyk Tolik. Dziciej u ich nie było….ЧЫТАЦЬ ДАЛЕЙ / CZYTAJ DALEJ

Po pudlaśki / По-пудляські

  • Kinoman

    14. Chto vpravo, chto vliêvo, chto v błudy

    Posłuchavšy v radivi 13 hrudnia 1981 promovu generała Jaruzelśkoho razy dva-try, my z Gienikom R. i Janom G. vyryšyli, što nam u Varšavi nema sensu zmahatisie ni za socijalizm, ni proti socijalizmu, i postanovili evakuovatisie na Biłostôčynu. Zreštoju, šče pered południom toho samoho dnia administracija domów studenta ohołosiła zarządzenie, što studenty povinny pokinuti akademiki i jiêchati dochaty. ЧЫТАЦЬ ДАЛЕЙ / CZYTAJ DALEJ

RSS і Facebook

Складаныя ўмовы дзейнасці БГКТ

Эстэра Філіманюк з Белавежы Фота Міры Лукшы
Эстэра Філіманюк з Белавежы
Фота Міры Лукшы

Беларускае грамадска-культурнае таварыства на працягу апошніх тыдняў правяло свае традыцыйныя штогадовыя конкурсы для школьнікаў і ліцэістаў – дэкламатарскі Роднае слова”, Тэатральны і Сцэнічнае слова. Арганізатарам і ўдзельнікам, таксама іх бацькам і настаўнікам, належацца, вядома, словы прызнання і павагі, што папулярызуюць прыгожае беларускае пісьменства сярод наймалодшага пакалення нашай меншасці, якое, на жаль, ужо поўнасцю польскамоўнае. Таму БГКТ прыходзіцца рабіць гэта ў даволі некамфортных абставінах.

Нягледзячы на гэта сярод тых, хто рыхтуе маладых удзельнікай гэтых конкурсаў, ёсць пачуццё неабходнасці захавання прынамсі ў такі спосаб беларускай мовы на Падляшшы для наступных пакаленняў. Пра гэта распавяла на Радыё Рацыя Вера Масайла, якая на настаўніцкай пенсіі вядзе ў Гайнаўскім доме культуры дзіцячы калектыў „Званкі”. Дзеткі, што ад 2-га да 7-га класа, прадставілі ў будынку БГКТ у Беластоку пастаноўку падчас сёлетняга конкурсу школьных тэатральных калектываў. – Цяпер дзецям размаўляць па-беларуску вельмі цяжка, – сказала спадарыня Вера, – бо бацькі не гавораць, ужо нават дзяды не гавораць.

Але яна аптымістка, бо „дзеці паміж сабою ўжываюць гэтыя звароты, напрыклад „прэч з вачэй” ці штосьці такое, я задаволеная, дзеці задаволеныя, бацькі задаволеныя, што дзеткі, якія, на жаль, штодзённа не ўжываюць беларускай мовы, вельмі добра спраўляюцца”.

У журы конкурсу між іншым была наша рэдакцыйная сяброўка Міра Лукша. У Фейсбуку апублікавала яна адзін здымак з конкурсу „Сцэнічнае слова”. У будынку БККТ са сцэны звісаў вялікі банер, інфармуючы, што мерапрыемства прафінансаванае Міністэрствам унутраных спраў і адміністрацыі. У каментарах выклікала гэта (яго прапорцыі) здзіўленне. Але гарачая дыскусія пайшла пра іншы банер – чырвона-зялёны з назвай конкурсу на фоне сцэны. Такія колеры адназначна асацыююцца з лукашэнкаўскай Беларуссю. Вось некаторыя каментары:

Гэта нейкі тэатр абсурду. Драма свядомасці, драма сумлення, трагікамедыя? Школьнікі не вінаватыя, што ім нічога не сказалі старэйшыя пра тое, што спалучэнне гэтых колераў выклікае алергію ў беларусаў з Беларусі.

Наўрад ці польскае міністэрства захоча фінансаваць конкурс, нават найлепшы, пад колерамі лукашэнкаўскай Беларусі.

Мяне прыніжалі носьбіты сімволікі на Акрэсціна. Таму, хто не сядзеў, не зразумець. Гэта праклятая сімволіка.

Трэба падкрэсліць, што аўтары каментароў не толькі ад дыяспары. Настаўніца беларускай мовы ў Пачатковай школе н-р 4 Аліна Ваўранюк напісала:

І я гуляю ў тэатр, больш за 30 гадоў. І не патрабую на гэта такой сцэны. Трэба ведаць дзе і з кім, і навошта.

Конкурс «Сцэнічнае слова» праводзіцца БГКТ 45 гадоў. Банер які выклікае рознагалоссе – яшчэ з далукашэнкаўскага часу. Трэба проста змяніць яго, – мяркуе Міра Лукша.

Пакінуць адказ

Ваш адрас электроннай пошты не будзе апублікаваны.

Календарыюм

Гадоў таму

  • У красавіку

    – 9(21).04.1835 г. у Віцебску нар. Ялегі Пранціш Вуль (сапр. Элегі Францішак Карафа-Карыбут), беларускі паэт. Удзельнічаў у  студзенскім паўстаньні, за што быў сасланы ў Сібір. Апошнія гады жыцьця правёў у Варшаве, дзе з Вінцэсем Каратынскім і Адамам Плугам стварыў беларускі …ЧЫТАЦЬ ДАЛЕЙ / CZYTAJ DALEJ

Календарыюм / Kalendarium

Сёньня

  • (371) – у пачатку красавіка 1654 г. пад Масквой пачалі зьбірацца войскі з намерам зьнішчальнай агрэсіі супраць беларускіх земляў – Вялікага Княства Літоўскага.
  • (179) – 4.04.1846 г. у Вільні памёр Лявон Бароўскі (нар. 27.05.1784 г. у Пінску), літаратуразнавец, пэдагог і публіцыст. У  1807-1811 гг. выкладаў рыторыку і паэтыку ў Сьвіслацкай гімназіі, з 1814 г. выкладаў літаратуразнаўства і красамоўства ў Віленскім унівэрсытэце, а ў 1831-1842 гг. -- у Віленскай духоўнай акадэміі.
  • (136) – 4.04.1889 г. у Баяршчыне каля Лепля на Віцебшчыне нар. кс. Віталь Хамёнак, дзеяч беларускага хрысьціянскага руху. З 1925 г. служыў у Друйскім кляштары айцоў мар’янаў. У 1938 г. разам з іншымі беларускімі сьвятарамі дэпартаваны з Друі ў цэнтральную Польшчу. Памёр 24.12.1971 г. у кляштары айцоў мар’янаў у Скурцы каля Седлец.
  • (134) – 4(16).04.1891 г. на Сакольшчыне нар. Язэп Варонка, старшыня і міністр замежных спраў Народнага Сэкратарыята Беларускай Народнай Рэспублікі (21.02. – 23.07.1918 г.), удзельнічаў у падрыхтоўцы і правядзеньні Першага Усебеларускага Зьезду ў Менску ў сьнежні 1917 г., быў старшынёй Выканаўчага Камітэту Зьезду,
  • (132) – 4.04.1893 г. нар. на Смаленшчыне Мікола Шчаглоў-Куліковіч – кампазытар, этнограф, паэт. Выпускнік Маскоўскай Кансэрваторыі. Працаваў настаўнікам музыкі, з 1939 г. быў дырыжорам сымфанічнага аркестра Усебеларускага Радыёкамітэту ў Менску. У час нямецкай акупацыі займаўся творчай працай у Менску. З 1950 г. жыў у ЗША. У 1950 г. заснаваў у Нью-Ёрку беларускі хор, потым  кіраваў беларускімі харамі ў Кліўлендзе й Чыкага. Памёр 31.03.1969 г. Пакінуў вялікую музычную спадчыну; быў аўтарам опэр, сымфоній, вакальных твораў, апрацовак народных песень.
  • (121) – 4.04.1904 г. у Александрове каля Дзісны нар. кс. Юры Кашыра. З 1925 г. уступіў у кляштар айцоў мар’янаў у Друі. У ІІ сусьветную вайну вёў душпастырскую дзейнасьць у Росіцы на Віцебшчыне. 18.02.1943 г. быў спалены з вернікамі ў Росіцы падчас нямецкай карнай экспэдыцыі.

Новы нумар / Novy numer

Папярэднія нумары

Усе правы абаронены; 2025 Czasopis