Pa prostu / Па-просту

  • Płacz zwanoŭ

    10. Abława na kamunistaŭ

    Nidaŭno minuło 70 let ad baluczaj tragedii, jakaja zdaryłasa ŭ Harkawiczach. Za Niemca, 8 marca 1942 r., hitleraŭcy razstralali tam dziewiacioch życialej. Pry darożcy za wioskaj, dzie adbyłasa egzekucja, da dzisia staić niewialiki kamienny pomniczak...ЧЫТАЦЬ ДАЛЕЙ / CZYTAJ DALEJ

Po pudlaśki / По-пудляські

  • Trava zabytia

    13. Druha i tretia stryń

    Dobrych deseť liêt tomu, koli ja robiv zakupy v „ Biedronci” v Biêlśku, pudyjšła do mene neznakoma starša kobiêta, pryvitałasie i skazała: A viête znajete, što my z vami svojaki?..ЧЫТАЦЬ ДАЛЕЙ / CZYTAJ DALEJ

RSS і Facebook

Rozkaz

Ne može byti!

Rozkaz na łavočci

Starosť ne oboroniaje od lubovi. Ale lubov do pevnoji miêry oboroniaje od starosti.

Anaïs Nin

Zaprosiła mene koležanka na para dion do sebe na sioło v Kleščeluvśkuj gmini. Vona tak napravdu žyve na koloniji, de vony razom zo svojim čołoviêkom trymajut agroturystyčnu sidlibu, ale od ludi v siole kuplajut sioje-toje dla svojich turystuv z miêsta. Lude z sioła pekut jim chliêb, prodajut horodnie i sadovoje, časom jakujuś kurku abo husku, kob hasło agrosidliby, vypisane nad vorotami na pudvôrok – U nas wszystko swojskie – miêło pudtverdžanie i na agrostoliê.

– Pryjiêď na para dion! – zaprošuvała Lenka. – U nas velmi fajno i spokôjno, oddychneš, nichto tobiê ne bude mišati. I, može, što-leń cikavoho včuješ od ludi v sioliê, a potum napišeš u svojôj knižci, – zaochvočuvała, dobre viêdajučy, jak mene najchutčêj perekonati.

Ja zobrałasie v ostatnium tyžniovi červenia i pojiêchała svojeju „Mazdoju”. To ne bôlš čym puv hodinki od Biêlśka, naveť koli pobłudiš. Čudno było v tôm agroturystyčnum miêstiovi: ticho, ono ptaški spivali, bliźko ne było nijakich vereskunôv, usioho raz čy dva na deń možna było včuti zvuk samochoda abo trachtora, časom zamyčała korova. Kilometer od sidliby začynavsie liês, ne pušča, ale zmachuvav na poradočny bôr. Nedaleko naveť protikała rêčečka, choč i velmi uzka, jak melijoracijny rôv. Koležanka skazała, što rêčečku nazyvajut Biêłoju. Nevže to taja sama Biêła, što teče čerez Biêlśk? Lenka dokładno ne znała, ale, zdajetsie, taja sama. Môj pokojčyk byv daleko od kvaterunku inšych Lenčynych hosti, tak što nichto mniê ne mišav, ani ja nikomu. Ja vsioho raz abo dva pobačyła inšych hosti na snedaniovi, bo obiêdy i večery jiêła v svojôm pokojčyku, tak mniê było zručniêj. Ale potum Lenčyn čołoviêk zanedužav i joho na para tyžniuv połožyli do špitala. Ja ostałasie v Lenki dovš čym planovała, kob pomohčy jôj u tôm agrobiznesi.

Laurits Andersen Ring »U miêseciovi červeniovi»
Laurits Andersen Ring »U miêseciovi červeniovi»

Odnoho dnia Lenka namoviła mene pojiêchati z joju do sioła po sviêžy chliêb prosto z pečê. Vona pujšła po toj chliêb do jakojiś chaty, a ja prysiêła na łavočci pud čyjimś płotom, kob poždati. Para chvilin puzniêj pudyjšov do mene stareńki didok, kotory ni znaj, ni vidaj skôl zjavivsie na hulici. Jakby spicijalno na mene čekav na kotorumś pudvôrkovi za płotom.

– Zdrastvujte! – cyrymonijalno pryvitavsie didok zo mnoju, zniavšy z hołovy nezvyčajny dla sioła kapeluš i lohko pokłonivšysie. – To viête pišete knižki po-našomu? Môj unuk byv na spotkani z vami v Hajnuvci i pryvjôz mniê vašu knižku. Kazav, što viête tam u Hajnuvci prosili ludi, kob vony, jak schočut, rozkazali vam pro svoje žycie. Ja ne viêdaju, čy moje žycie bude cikave komu-leń šče, kromi mene, ale jak ja vas tut pobačyv, to podumav, što, može, poprobuju rozkazati…

Ja pokazała jomu rukoju na miêstie koło sebe na łavočci. Dohadałasie odrazu, što didok ne tak sobiê pobačyv mene na hulici. Lenka jomu napevno davno skazała, što ja zbirajusie do jijiê pryjiêchati, i vôn, musit, uže kilka razy perehovoryv sobiê v hołoviê svoju historyju, jakoju nadumav podilitisie zo mnoju. Didok-chitrun.

– Počekajte ono, ja vłonču dyktafona, kob usio zapisati, bo šče što-leń zabudu potum…

Stary prysiêv, zniav kapeluša i stav rozkazuvati.

***

Ja nazyvajusie Viktor, mniê devenosto dva roki, uže mało ostałosie. Na ščastie ja ne chvorêju, šče jakoś klavaju, ono starosť dokučaje, chodžu pomalutku, ničoho robiti ne dam rady, dožyvaju pry svojomu vnukovi. Pravnukuv doždavsie, narykati ne budu. Ono što odin ja ostavsie, žônka vmerła, moja Niuta vmerła, druha žônka tože odyjšła, poruvesniki povmirali, nema z kim pohovoryti tut na sioliê. Mołodyje času na nic ne majut, na televizor ja ne divlusie, časom radiva posłuchaju, ale ne viêdaju, čy tam pravdu hovorat, čy łhut…

Ja sam z susiêdnioho sioła, ale ode žyvu vže dovho-dovho, u prystupy pryjšov. Zaraz po vujniê ja vstrêtiv Niutu, moju peršu lubov. Znajete, ja byv chłopeć nevysoki, ne velmi vidny, ale divčatam podobavsie, bo vse žartovav, i spivačlivy byv, a jak na harmoniji navčyvsie hrati, to ne odna do mene pudmorhuvała. Mene často prosili na vesilach hrati, abo na zabavach i potanciôvkach. Koliś mołodiož zusiêm inakš vôlny čas provodiła. My zbiralisie na łavočci u koho-leń z sioła, žartovali, spivali, u nediliê do cerkvy chodili, potanciôvki sobiê robili. Sered tyžnia ne było času, roboty mnôho, nu chiba što praznik. Otroki na večurki chodili, baby zbiralisie piêrje derti abo na pokudiêle, mužčyny v karty hrali, politiku rozbirali, často, ne skažu, i vypivali. A teper mołodyje to ono pry komputerach sidiat abo na tych tilifonach pstrykajut i sviêta za jimi ne bačat, usio kruhom štoraz menš ludśkie robitsie… A baby na jakijeś čortôvśki seryjali divlatsie, a potum tôlko ob jich hovorat. Šče trochu i zabudut ne ono pro normalne žycie, ale i jak po-ludśki hovoryti…

Odnoho roku, jak ja tut pudyhruvav, na zabavu pryjšła Niuta. Ja hlanuv na jijiê i mniê až duch zaniało. Jak tak, što ja vperuč jijiê ne bačyv! Znati jijiê vperuč to ja znav, ale teper vona mniê zdałasie takoju chorošoju! Temny očy, čorny brovy, temna kosa z čyrvonoju upliêtkoju. Vona vse miêła štoś čyrvone, a to lentu, a to pasok abo šaličok čy chustočku pud šyjoju. I vsio u jijiê było na svojôm miêsti. Ne chudaja, ale drôbna tiêłom, mniê podobalisie trochu povniêjšy divčata. Vona tam stojała z inšymi divčatami, a ja vsio pohladav v jijiê storonu i hrav, i hrav… Uch, kob miêv komu oddati tuju harmoniju i choč raz z joju zatanciovati! A tak vona hulała z inšymi chłopcima, a ja ono pryhladavsie. Ale koli zrobiv sobiê pereryv, to podyjšov do kumpaniji, de vona stojała, i stav hovoryti, žartovati, pudmorhuvati. Musit ja jôj tohdy tože spodobavsie, bo para razy vona pokrasniêła, a posli, koli ja vernuvsie do harmoniji, to raz-za-razom hulkała v moju storonu.

Ja vlubivsie v jijiê, jak kažut, naniet. I sniłasie vona mniê čut ne kažnu nôč, i ja stav častiêj jiêzditi do jeji sioła, kob ono jijiê pobačyti, pokrutitisie koło jijiê, požartovati, abo choč skazati dobry deń. U nediêlu posli obiêdni ja pudychodiv do jijiê, my hovoryli z soboju štoraz častiêj, mojiê kolegi smijalisie, što ja čerez Niutu zabyvaju pro ciêły sviêt. Až odnoho večora, koli ja odvodiv jijiê z večurok dochaty, ja pryznavsie jôj. My stojali koło jeji chaty, jakraz tohdy cviv i pachotiêv bez u jich za płotom.

– Znaješ, Aniuto, – skazav ja  – ja, musit, u tebe vlubivsie.

A vona vziała mene za ruku i ticho skazała:

– Ja tebe tože lublu.

I tohdy ja pociłovav jijiê peršy raz. Mniê zdavałosie, što zemla zadryžała pud mojimi nohami, mniê zrobiłosie žežko, u serci zaščymiêło…

Viktor zadumavsie i na chvilinu zatich. Ja podiviłasie na chatu, kudy pujšła Lena, i mniê zdałosie, što vona spohladaje na mene stôl z okna.

– My tohdy sobiê postanovili, što na oseń zvinčajemsie, – protiahnuv svôj rozkaz Viktor. – Jak lubov, to lubov. Mniê naveť ne podumałosie, što vsio može skôncytisie zusiêm inakš. Jak čołoviêk mołody, to jomu zdajetsie, što hory bude perenositi, što vsio pereminiaje, što inakš bude robiti, čym joho baťki. Nam było vsioho po devetnadceť liêt…

– Aniuto, Aniutko! – šeptav ja do jijiê, ciłujučysie z joju posli večurok pered jeji chatoju. – U divosnuby zbirajusie do tebe, po Ruzdviê pryjdu zo svatom.

– Dobre, budu ždati. Idi vže, Viktore, dochaty, bo šče čoho-leń durnoho narobimo, – hovoryła moja Niutka.

A potum mene vziali do vôjśka. Z divosnubuv ničoho ne vyjšło.

Niuta obiščała ždati, ja obiščav pisati. Uziali mene daleko, ja byv u jednostci v horach, nedaleko Sanoka. Napisav ja jôj dviê piśmiê, ale žadnoho odkazu ne dostav. Na prysiahu nichto do mene ne pryjiêchav, zadaleko. Mene po prysiazi pustili dodomu na dva tyžni. Same kunčavsie maj, pomniu, što velmi choroše na dvorê zrobiłosie. U nas koło chaty zacvitała czeremucha, pachotiêło na ciêłym pruhmeni. Trava vsiudy zeleniêła. Zaraz i siêno kositi budut, podumałosie mniê, jak tôlko ja stupiv na svôj pudvôrok. Na druhi deń rano, jak ono vyspavsie, pomyvsie i odiahnuv čystu rubašku, ja vziav našoho rovera i chotiêv jiêchati do mojeji Niutki, ale mati stała v brônci i ne pustiła mene.

– Znaješ što, Vitia, ty tudy ne jeď, – skazała vona.

– Jak, ne jiêď? – ja ažno zumiêvsie. – Tož do Niutki jiêdu, ničoho ne natvoru, ne bôjsie, mamo.

– Ne jiêď, Vitia, tam tebe nichto ne žde. V nediêlu zapoviď čytav batiuška. U jich vesiêle bude.

– Jakoje vesiêle? Niutin brat ženitsie čy sestra zamuž vychodit? – šče ne rozumiêv ja.

– Niuta bude vinčatisie z Pavlukovym Andrêjom.

– Nu što viête, mamo? Žarty z mene robite? – ja nijak ne môh poniati.

Mati chutko obterła partuchom slozy, kotory pokotilisie jôj po ščokach, i podiviłasie mniê v očy.

– Synočku, ja sama ne velmi ponimaju, što diêjetsie, ale v nediêlu ja čuła na svojiê ušy, ja ž ne głuchaja. Lude v sioliê hovorat, što jeji baťko narobiv dovhôv i prodaje dočku za kusok pola i kobyłu z vozom. Zastavlaje jijiê iti zamuž. A jak je napravdu, to nichto ne znaje. Ja siête čuła od Syščykovoji Viêrki, a sam znaješ, što vona ne šołušyt aby što. Niuta v cerkvi stojała preč bliêdneńka, do nikoho ne odzyvałsie, a po zapovidi od razu vyjšła, siêła na rover i pojiêchała.

Ja podivivsie na materu, oboper rover ob stinu i prysiêv na łavočci. Zusiêm ne miêv poniatija, što mniê robiti.

– Ty, synok, ničoho durnoho ne robi, – skazav do mene baťko, kotory same pryhnav korovy z pasovoho i z peršoho pohladu dodumavsie, što ja vže znaju obo vsiôm. – Ne odna Niuta na sviêti, što zrobiš, žycie takoje, – vôn polapav mene po plečovi.

Ja pomôh baťkam razom z mołodšymi bratom i sestroju vpravitisie, my povečerali, po pravdi kažučy, to nic mniê v rot ne liêzło, z baťkom my vypili po kiliškovi, a potum ja vziav harmoniju, vyjšov pered chatu siêv na łavku i načav hrati. Zaraz naschodiłosie mołodiožy, usiê zo mnoju vitalisie, začali spivati, a ja hrav i hrav, poka mniê ruki ne zdereveniêli. Z chłopcima my vypili šče po para kiliškuv i ja, zusiêm opjaniêły, pujšov spati.

Ja dobre ne pometaju, što było daliêj i jak ja provjôv svôj peršy urlop. Ja tohdy mnôho vypivav, ale pered odjiêzdom do jednostki ja vsio-taki pobačyv Niutu. Odvečôrkom ja odiahnuv mundura, siêv na rover i pojiêchav do jijiê. Mniê pošychovało, vona same stojała pry kołodeci, a na pudvôrku nikoho ne było. Ja pokinuv rovera koło płota i stav iti v storonu kołodecia.

– Aniuto! – poklikav ja jijiê.

Vona hlanuła perelakano v moju storonu, prytisnuła ruku do rota, po jeji ščokach pokotilisie slozy, a potum pokrutiła hołovoju i vtekła do chaty. A ja šče chvilinu postojav, porozhladavsie i pojiêchav nazad.

Ja ne vernuvsie odrazu posli vôjśka do sioła. Popraciovav, musit, z rôk abo puvtora na Slonsku na budovi, zarobiv sobiê hrošy na motora, odiahnuvsie jak pan i tohdy pryjiêchav. Podumav sobiê, što jak doma bude mniê kiepśko, to vernusie na Slonsk, robotu vse najdu, płatiať dobre, ne propadu. A i lubili mene tam kolegi, a jak doznalisie, što na harmoniji hraju, to i instrumenta mniê najšli i ja jim hrav ne raz i ne dva. Slonzački tože prychilno na mene divilisie, ne skažu. Ne odnôj ja tohdy zamotav v hołoviê, ale što ž, z Niutoju porumnania žadna ne vyjhrała…

Koli ja vernuvsie, to same moja sestra Nadia zamuž vychodiła, a brat Petro tože chotiêv ženitisie. Sestra do Hajnuvki zamuž vyjšła, jeji Słavik stolarkoju tam zajmavsie, dobry fach v rukach miêv, nema što hovoryti. A brat dumav ostavatisie na baťkuvščyni, ono ne znav, jak zo mnoju dohovorytisie. A ja tohdy tože šče ne znav, što mniê robiti.

Petro ženivsie zaraz po Spasuvci.

Okazałosie, što Petrova panna to susiêdka mojeji Niuty, tak što po paroch liêtach ja jijiê pobačyv, na bratovum vesiêli. U jijiê vže tohdy byli dva syny, ja zavvažyv, što vona trochu popovniêła, ale daliêj była choroša, i mniê stało smutno, što vona ne moja. Ja v brata byv staršym svatom, hulav z Oloju, staršoju družkoju od Lusi, žônki našoho Petra. My tanciovali na placôvci na dvorê, saluv takich jak teper ne było, svitlici v sioliê tože ne było. Ot, placok ohorodžany berôzkami, i chvatało. Dla ludi hołôvne, što horêłki ne brakovało. Na večeru podali jakujuś kapustu z mjasom, trochu kovbasy i chliêba, i vsio. Ne vsiêm naveť łožok chvatało. Nekotory prychodili zo svojimi. Pospivali my, ponapivalisie, ja trochu zadrymav na łavi v kuchni, zamučany byv. A koli pročnuvsie, to v chati vže nikoho ne było, chto pujšov šče tanciovati, chto poplôvsie spati. Vyjšov ja na dvôr i ne znaju jak natknuvsie na Niutu. Vona połožyła paleć na huby, vziała mene za ruku i kudyś poveła. Usiudy temno było, para lichtarôv svitiła na placôvci, ale daliêj choč ty oko vykoli.

– Kudy ty mene vedeš? – prošeptav ja. – Stałosie što-nebuď?

A vona zaveła mene do kłuni na siêno. My stali ciłovatisie, potum rozdiahnulisie čut ne dohoła i lubilisie. Na Slonsku ja vže ne odnu diêvčynu miêv, ale zo vsiêch na sviêti akurat Niuta najbôlš mnie podobałasie…

I tak počałosie. Schodilisie my to v liêsi, to v jakomuś stohovi, to v kłuni. Mało hovoryli, ono gzilisie jak tyje kroliki. Ažno mati mniê odnoho razu skazała:

– Synok, tobiê ženitisie treba, a ne z žamužnimi mołodiciami tiohatisie. Ty dumaješ, što nichto ne znaje? Obadva sioła ob vas uže hovorat, što z siêtoho bude daliêj? Našto ty svoje žycie pohaniš, i jejine tože, ty ne bačyv, jakije fanarê pud očyma čołoviêk jôj ponastavlav? Synok, opometajsie!

I ja, pravda, tohdy posłuchavsie matery i opometavsie. Oženivsie z Oloju, z toju, što hulav na bratovum vesiêli. Ale Ola skazała mniê pered vesiêlom:

– Znaješ, Viktor, ja vyjdu za tebe, bo ty mniê velmi podobaješsie, ale pud odnym varunkom. Vyjidemo zsiôl i budemo žyti natôlko daleko, kob ty roverom do Niuty ne dojiêchav. Mniê vsiorômno, čy to sioło bude, čy miêsto. Ja ne choču, kob tebe čort na pokušenije vodiv. Ja takoho terpiêti ne budu. A koli my tut zostanemsie, to raniêj čy puzniêj ty z joju znov zyjdešsie.

I pravda, my vyjichali, zusiêm daleko, bo až do Zabža. Ja praciovav tam na budovi, moja Ola v ditiačum sadkovi na kuchni. Nam urodilisie dviê dočuški, odna za druhoju, potum šče chłopeć.

Moja Ola velmi rozumna była i hospodarna. Sperša my najmali jakujuś klitku v kamenici, ale potum chutko dostali mieškanie, velikie, prostôrne. Ja naveť ne spodivavsie, što Ola tak chutko pryzvyčajitsie do mjastovoho žycia. Ale jôj spodobałosie, i vona vse mniê hovoryła, što jôj zo mnoju velmi dobre i što vona mniê vdiačna za žycie, jakoje nam prypało. My časom pryjizdžali zo Slonska do baťkôv na sioło, našy diêti tam jiêzdili na vakaciji, usio dobre ładiłosie. Niutu ja bačyv para razy, ale ono tak, mižy ludima. Vona rozdałasie v boki, urodiła šče dvoje diti: chłopcia i diêvčynku, ale choroša była daliêj. My pryvitalisie, trochu pohovoryli, ale moja žônka dobre mene pilnovała, ja bačyv, jak vona hulkaje v našu storonu, kob ja raptom kudyš z Niutoju ne pujšov. Pravdu kažučy, to ja vže ne chotiêv pudmanuvati svoju Olu. Vona była dobra dla mene, dobre vychovuvała našy diêti, my žyli zhôdno. Našto vsio psovati?

Ja ničoho ne popsovav, ale žycie samo nam popsovałosie. Moja Ola zachvorêła na raka. Odniali jôj odnu cićku, ale chvoroby ne zatrymali, Ole šče trochu poklavała i vmerła, jakraz pered tym, jak naša najštarêjša dočka pujšła studyjovati, učytelkoju chotiêła byti.

– Vitia, – hovoryła Ola do mene pered smertieju. – Pochovaj mene na našych mohiłkach, ja choču tam ležati.

Ja jôj poobiščav.

– A ty oženisie, ne ostavajsie sam, – šeptała do mene, koli ja sidiêv u špitalovi pry jeji łôžkovi. – Divčata zamuž povychodiat, Michał oženitsie, a ty ostanešsie sam jak paleć. Tak ne može byti. Ty šče ne stary…

Laurits Andersen Ring «Vesna i stary čołoviêk»
Laurits Andersen Ring «Vesna i stary čołoviêk»

Pochovav ja svoju Olu na našych mohiłkach, tak jak jôj poobiščav. Na druhi rôk posli Olinoji smerti ja pryjiêchav do brata na sioło na ciêłe liêto z mołodšoju dočkoju i z synom. Gražynka, najstarêjša, ostałasie v Zabžy, doma, praciovała na vakacijach, kob jakiś hrôš sobiê zarobiti. A ja podumav, što rozhlanusie tut, na baťkuvščyni, može jakuju-leń chatu sobiê kuplu na emeryturu, kob sered svojich ludi dožyvati, bratovi pomohu, oddychnu jak sliêduje. Tak nam vsiêm tut spodobałosie, što na druhie liêto my tože siudy pryjiêchali, ale vže do svojeji chaty, bo ja najšov sidlibu v Niutinum sioliê, jakuju prodavali, i my tam znov prožyli puv liêta. Ja tam koje-što porobiv, mojiê diêti poznakomilisie z mołodiožoju. Problemu žadnoho ne było, kob dohovorytisie, bo my z Oloju vse pilnovali, kob vony rôdnu movu znali i doma my vse hovoryli z jimi po-svojomu.

I znajete, tak stałosie, što Niutin syn vlubivsie v moju dočku, u Evu. Po-mojomu, vôn jôj tože protivny ne byv. Ale od Evy ja doznavsie, što Niuta na jijiê velmi kryvo divitsie, a odnoho dnia skazała jôj prosto v očy, kob vona odčepiłasie od jichnioho Valika.

– Ty diêvčyna z miêsta, a vôn prosty chłopeć, bez škołuv, perestań jomu duryti hołovu. Čoho ty do joho pryčepiłasie? Tak vona mniê skazała, – rozkazuvała mniê Eva zo slozami v očach.

Ja tohdy postanoviv rozhovorytisie z Niutoju. Čy ž vona ne pometała, jak nam z joju było hôrko, koli nas rozdilili? Okazija trapiłasie posli pochoronuv jeji svojaka v siole.

My vyjšli z cerkvy, kob pohovoryti.

– Niuto, čom ty mołodym ne pozvolaješ byti razom? – zapytavsie tohdy ja. – Ty vže zabyła pro našu mołodosť, jak my sami terpiêli?

– Viktore, ty ničoho ne ponimaješ, ničoho ne zavvažyv?

Ja podivivsie na jijiê, čekajučy, što vona šče skaže.

– Valik to tvôj syn, – skazała Niuta ticho. – Vôn i do tebe trochu podôbny. Vony nijak ne mohut byti razom, tak ne połahajetsie, to hrêch. To ž to brat i sestra. Robi što chočeš, ale ja ne pozvolu, kob vony byli z soboju.

I tak moja mołodosť vernułasie do mene i vdyryła jak obuchom pud ucho.

Mniê zabrakło słôv, ja preč ne viêdav, što na takoje odkazati.

Ja vyvjôz moju dočku stôl vže na druhi deń. My pozamykali chatu i chlivy, Eva šče odbiêhła poproščatisie z Valikom, i my pojiêchali. Ja skazav dočcie, što mniê pozvonili z roboty i što musovo voročatisie.

I tak toje vsio pomału rozyjšłosie. Moja Eva poznała fajnoho chłopcia i jakoś jôj toj Valik vyjšov z hołovy. A ja svojim diêtiam pryznavsie i vsio rozkazav tôlko tohdy, koli vony vže miêli svoje diêti i bôlš z žycia ponimali.

Ja vernuvsie siudy vže emerytom. Tohdy same vmer Niutin čołoviêk. Niê, ja ne zyjšovsie z Niutoju, mniê vona davno vyvitrała z hołovy. Ja stav žyti z odnoju vdovicieju, z Luboju od Onupryjovych, vona ne miêła žadnych diti, my potum i zapisalisie. Ale vže deseť liêt, jak jijiê nema. Ot i vsio. A Niuty nema vže petnadceť liêt.

***

– I jak vam spodobavsie môj rozkaz? – pomovčavšy, zapytav Viktor i podivivsie na mene svojimi vycviłymi očyma.

Ja pochitała hołovoju, što tak, velmi spodobavsie, skazała jomu spasibo, stisnuła za ruku, kotoru vôn mniê podav, i dovho diviłasie za jim, jak vôn pomału ide v nezvyčajnum tut kapelušovi, vidno, u storonu svojeji chaty.

Halina Maksymiuk

Календарыюм

Гадоў таму

  • ў верасні

    770 – 1252 г., першыя летапісныя зьвесткі пра гарады Наваградак (Новогородок), Слонім (Услоним, Вислоним), Ваўкавыск (Волковыеск). 700 – У 1322 г. дружыны Гарадзенскага княства (у склад якога тады ўваходзіла ўсходняя Беласточчына) на чале з князем Давыдам Гарадзенскім разграмілі пад Псковам нямецкіх і дацкіх …ЧЫТАЦЬ ДАЛЕЙ / CZYTAJ DALEJ

Новы нумар / Novy numer

Папярэднія нумары

Copyright © 2022 Czasopis