Pa prostu / Па-просту

  • Płacz zwanoŭ

    Byli heto zwyczajnyja bandyty, ale prykidwalisa, szto jany – „Wojsko Polskie”

    U Pałudniowym Wostrawie zaraz na paczatku wioski staić charoszy dom z gankam, u jakim kaliś żyła siamja Ściapana Chmialeŭskaho. Heto byŭ moj daloki swajak. Dom staić pusty jak paru let tamu pamiarła niawiestka Żenia, a trochi raniej jaje mużyk Tolik. Dziciej u ich nie było….ЧЫТАЦЬ ДАЛЕЙ / CZYTAJ DALEJ

Po pudlaśki / По-пудляські

  • Kinoman

    14. Chto vpravo, chto vliêvo, chto v błudy

    Posłuchavšy v radivi 13 hrudnia 1981 promovu generała Jaruzelśkoho razy dva-try, my z Gienikom R. i Janom G. vyryšyli, što nam u Varšavi nema sensu zmahatisie ni za socijalizm, ni proti socijalizmu, i postanovili evakuovatisie na Biłostôčynu. Zreštoju, šče pered południom toho samoho dnia administracija domów studenta ohołosiła zarządzenie, što studenty povinny pokinuti akademiki i jiêchati dochaty. ЧЫТАЦЬ ДАЛЕЙ / CZYTAJ DALEJ

RSS і Facebook

Вясковая адзінота

Мізантроп

Валеру трохі за сорак гадоў, але ў адрозненні ад многіх вясковых мужыкоў у падобным веку, ён застаецца ў добрай фізічнай форме, жвавы і мускулісты. З аднаго боку, яго равеснікі амаль усе жанатыя, працуюць цэлымі днямі, харчуюцца далёка не заўсёды правільна, а па выходных і па святах часта расслабляюцца за шашлыкамі і пляшкай. Валера ж замест гэтага ездзіць па ваколіцах на ровары, займаецца яшчэ на турніках. 

Калісьці ён скончыў педагагічны ўніверсітэт і некалькі гадоў працаваў настаўнікам па адпрацоўцы, але ўспамінаць гэты час не любіць, кажа, што ў школе яму зусім не падабалася і плацілі дрэнна. Таму звольніўся адразу пасля заканчэння адпрацоўкі і перабіваўся ў Мінску часовымі заробкамі, пераважна ў будаўніцтве.

У вёсцы Валера жыве ўжо гадоў з пяць. Вярнуцца на малую радзіму яго вымусіла хвароба бацькі – таго зваліў інсульт, а маці не давала сама рады з ляжачым хворым, таму і вызвала сына. На Валеру аформілі апякунства і ён амаль поўнасцю ўзяў на сябе догляд за бацькам, карміў, мыў, рэгулярна пераварочваў з боку на бок, каб не з’явіліся пролежні. Акрамя гэтага, стаў рабіць у хаце дробныя рамонты і даглядаць за агародам.

Валера не надта гаваркі і ўвогуле не эмацыянальны, таму нават па выразу твару цяжка было зразумець, ці лёгка давалася яму такое манатонная жыццё. Адзінае, да чаго ён прызнаваўся, гэта нелюбоў да саджання і наступнага капання бульбы:

– Сто разоў паўтараў маці, на халеру гэта рабіць, давай проста купім, падвязуць да дому, вылаяўся я аднойчы, а яна хоча толькі сваю есці. Вочы б мае не бачылі гэтай бульбы!

Напачатку нашага знаёмства, у рэдкія моманты, калі разам з бацькам на большую частку дня заставалася маці, Валера даволі ахвотна пагаджаўся сустрэцца, мог разам праехацца на ровары, распавядаў пра вёску і цікавыя мясціны ў ваколіцах, бо ведаў кожную сцежку. Часам мог выпіць піва ў сваёй  шопцы, паказваў старыя бацькавы ці дзедавы інструменты, стогадовы амаль кубелец, які хацеў самастойна адрэстаўраваць. Зрэдку, але з’яўляўся ў лазні.

Але недзе гады праз два нашмат радзей Валера пачаў адказваць на паведамленні, выходзіць на вуліцу амаль заўсёды адмаўляўся, спасылаючыся то на хатнія справы, то на дрэнную пагоду. Падчас нешматлікіх сустрэч ён выглядаў раздражненым, казаў пра сябе, што зусім „абмізантропіўся” і людзі яго нервуюць. З адчувальнай крыўдай у голасе расказваў пра былых аднакласнікаў, якія наведвалі яго толькі летам, калі прыязджалі ў вёску адпачыць з жонкамі ці мужамі ды дзецьмі.

– Правільна! – з сарказмам казаў Валера – яны едуць купацца да грыбы збіраць, а ў мяне няма часу, бо на градках трэба рабіць, яны самі сябе не праполюць і не пальюць. А вось зімой, калі я тут з нуды выю, ніводзін не з’явіцца!

Сваякі спрабавалі пазнаёміць яго з мясцовымі дзяўчатамі, але Валера аднекваўся, што не мае чаго ім прапанаваць, бо не мае ані ўласнай хаты, ані сталай працы, толькі сціплыя выплаты за апякунства.

Некалькі месяцаў таму ён зусім замкнуўся, а на прапановы проста на двары пагутарыць заўсёды адказваў, што выйдзе калі-небудзь іншым разам. Апошні раз мы сустрэліся па дарозе да цягніка, пагаварылі літаральна некалькі хвілін. Валера не змяніўся, быў усё такі ж спартыўны і падцягнуты. Распавёў, што едзе ў сталіцу да стаматолага, што бацька памёр на пачатку лета, а сам ён зараз знаходзіцца „на скрыжаванні” – думае, ці то ў вёсцы пакуль застацца, ці то зноў шукаць шчасця ў горадзе. 

Ці ўбачу яго калісьці зноў? Не ведаю.

У Беларусі матэрыяльная дапамога выплачваецца асобам, што даглядаюць інвалідаў 1-й групы ці асоб у сталым веку (ад 80 гадоў). Яна павінна складаць 100 % бюджэта пражытачнага мінімума пры доглядзе за адной непрацаздольнай асобай і 120 % за двума і больш непрацаздольнымі людзьмі. З 1 жніўня бюджэт пражытачнага мінімуму складае ў сярэднім 433 рублі (каля 535 злотых).

Сяргей Александровіч

Фота аўтара

Пакінуць адказ

Ваш адрас электроннай пошты не будзе апублікаваны.

Календарыюм

Гадоў таму

  • У красавіку

    – 9(21).04.1835 г. у Віцебску нар. Ялегі Пранціш Вуль (сапр. Элегі Францішак Карафа-Карыбут), беларускі паэт. Удзельнічаў у  студзенскім паўстаньні, за што быў сасланы ў Сібір. Апошнія гады жыцьця правёў у Варшаве, дзе з Вінцэсем Каратынскім і Адамам Плугам стварыў беларускі …ЧЫТАЦЬ ДАЛЕЙ / CZYTAJ DALEJ

Календарыюм / Kalendarium

Сёньня

  • (921) – у 1104 г. адбыўся вялікі паход кааліцыі князёў Кіеўскай Русі, арганізаваны Уладзімірам Манамахам на Менск. Дружына менскага князя Глеба Усяславіча адбіла напад і аблогу горада.
  • (694) – у 1331 г. войскі старабеларускай дзяржавы Вялікага Княства Літоўскага разграмілі крыжакоў на рацэ Акмені.
  • (193) – 2.04.1832 г. у маёнтку Вака каля Вільні нар. Павал Баброўскі (пам. 16.02.1905 г.), гісторык і этнограф. Пачатковую адукацыю атрымаў пад кіраўніцтвам свайго дзядзькі Міхаіла Баброўскага, выдатнага беларускага вучонага (нар. у 1784 г. у Вульцы-Выганоўскай Бельскага павету). Рэдактар выдатнай працы

Новы нумар / Novy numer

Папярэднія нумары

Усе правы абаронены; 2025 Czasopis