Варта прачытаць „Блізны”

Пішу вам, каб падзяліцца з чытачамі ўражаннямі ад кніжкі Васіля Петручука „Блізны”. Прачытала я яе з вялікім зацікаўленнем.

Адным з сюжэтаў гэтага твора з’яўляецца сірочая доля вясковага дзіцяці. Самая блізкая сям’я — бацька, дзяды, — сваякі, суседзі нячула ставіліся да долі галоднага, прыніжанага, часта хворага малога сіраты, якога выкарыстоўвалі пасвіць кароў. І ў такіх умовах, у нэндзы, Весек дарастаў у сваім асяроддзі да паўналецця. Другі сюжэт — гэта спроба ўладзіць сабе жыццё ўжо па-за сваім асяроддзем. Герой кніжкі ўваходзіць у дарослае жыццё з багажом комплексаў, крыўдаў, без адукацыі, паколькі ў школу хадзіў толькі дзве зімы. Нялёгка было працаваць, калі адначасна трэба было вучыцца.

Багаж, вынесены героем з дзяцінства, гняце Веська ўсё жыццё. Ён быў і надалей з’яўляецца сумленным чалавекам, вельмі крытычным у адносінах да сваёй асобы.

Варта прачытаць гэтую кніжку. Я, настаўніца-пенсіянерка, рэкамендую яе не толькі старэйшаму пакаленню чытачоў, але і моладзі. Маладым таксама трэба ведаць як фармавалася Польшча ў пасля­ваенны перыяд. Павінны мы быць уважлівымі, сардэчнымі да пакрыўджаных людзей. Такіх Веськаў, падобных да героя кніжкі „Блізны”, многа вакол нас, толькі не заўсёды хочам іх заўважаць. Людзі найчасцей абыякава ставяцца да крыўды іншых. Лічу, аднак, што асаблівую ўвагу трэба адводзіць долі безабароннага дзіцяці.

Яніна Скок, Чаромха